Wilcza Rodzina - Ulfur Ættin - Wilcze Stado - Ulfar Hjörð - Asatru w Polsce

JOMSVIKINGS PROMO

2012-01-15T07:09:00.000-08:00

To będzie coś wielkiego!

Til ars ok fridr !

2011-12-23T01:24:00.000-08:00

Tegoroczne Jule będę jeszcze długo wspominać... Coraz wyraźniej odczuwam zmiany, które zachodzą przy każdym naszym spotkaniu, po kolejnym spędzonym wspólnie święcie.

Dla przeciętnego obserwatora zapewne bylibyśmy grupą ludzi, która dobrze się rozumie, ma podobne poglądy i świetnie się razem bawi. Patrzący z boku być może zdziwiłby się tym, jak ta wesoła ekipa potrafi spoważnieć i skupić się podczas blotu - jakby przenieśli się w inne miejsce i inny czas. Ale to wrażenie powagi na pewno szybko zostałoby zatarte przez kolejne godziny śmiechu, ucztowania, próbowania przeróżnych trunków oraz wesołe opowieści i dyskusje na różne tematy.

Ja jednak widzę pod tą warstwą zewnętrzną coś więcej.

Widzę sieć i nici, którymi połączone są losy różnych osób. I cieszy mnie niezmiernie fakt, że mój wyrd łączy się właśnie z nimi. To ludzie mocni, zdecydowani i szczerzy w tym co robią a dzięki temu, że splatamy wspólnie nić, rośnie meginn - ich, moja, nasza wspólna. Są odważni i honorowi, więc kiedy wiążę z nimi swój los, to wzrasta gefrain - ich, mój, nasz wspólny. To ludzie żyjący pełnią życia, którzy potrafią zatroszczyć się o własne szczęście a dzięki temu, że łączy się nasz wyrd, to i powiększa się hamingja - ich, moja i nasza wspólna. Patrzę na sieć i cieszy mnie to, że splata się właśnie w taki wzór.

Satysfakcja z julowego blotu - ogromna. Radość z tego, że już niedługo spotkamy się ponownie - jeszcze większa.

A tymczasem życzę wszystkim:

A za mój innangarth jeszcze nie raz wzniosę toast skierowany do tego, który rządzi deszczem i światłem słońca, oraz dobrobytem ludzi*:

Til ars ok fridr !

---

Gylfaginning, strofa 24

Herbstblot

2011-09-23T03:29:00.000-07:00

Z okazji Herbstblot, życzę wszystkim udanej jesieni.

Równonoc jesienna to piękna pora - a dzisiejszy dzień idealny na blot i rozmowę z bogami.
Spójrzmy na to, co udało nam się w tym roku osiągnąć, doceńmy nasze "plony".

Odynie, Odynie, wybierz mnie!

2011-09-02T05:28:00.000-07:00

Tekst powstał jako rozwinięcie postu umieszczonego przez Isę na forum Asatru Polska. Dzięki tej perełce powstała również zakładka pt "Humor", gdzie trafiać będą równie błyskotliwe szyderstwa - bo przecież trzeba umieć spojrzeć na siebie z dystansem ;-)

Odynie, Odynie, wybierz mnie!

Czyli krótki tekst obrazoburczy

Wszystkim wybrańcom Odyna,

mojej inspiracji!

Jeżeli przyjrzeć się dokładnie środowisku pogańskiemu - o zgrozo! należałoby przecież napisać: naszemu środowisku!- a temu z konotacjami germańskimi w szczególności, zaczynają w oczy rzucać się pewne tendencje. Swobodnie szacując - 35% pogan, w tym przynajmniej 50% tych, którzy krzyczą o własnej asatryjskości - deklaruje się jako “wybrańcy Odyna”. Nie ma co, może facet posiada tylko jedno sprawne oko, ale za to jakie produktywne w wypatrywaniu "wybranych"!

Absurdu dopełnia prosta matematyka. Biorąc pod uwagę tę liczebność - obawiam się, że "wybrańcy", owe "jedyne w swoim rodzaju" i "wyjątkowe" persony - przestają być tak niepowtarzalne. Ba! Skoro jest prawie pół na pół...?

Zasadniczo fenomen ten powinien zostać poddany pod uwagę socjologów. Nawet jednak bez narzędzi badawczych - spoglądając wyłącznie dwoma zupełnie normalnymi ślepiami - nietrudno dostrzec kilka właściwości takowego “gatunku wybranego”.

Po pierwsze...

…obowiązkiem “wybrańca” jest publiczne wyznanie tego drobnego faktu. Niby to mimochodem (na każdym pogańskim forum), trochę dwuznacznie w tak głębokiej, że niezgłębionej refleksji życiowej (umieszczonej w statusie na fejsbuku), wreszcie w tajemnicy powierzonej spotkanym na zlocie, zaufanym osobom (czyli każdemu, kto chce słuchać). Dodatkowymi atutami będą zbolała mina prezentowana w odpowiednich okolicznościach i miejscu (takim widocznym) oraz omdlenia podczas blotu.

Po drugie...

...każdy “wybraniec” w poczuciu obowiązku czuwania nad całym światem i strzeżenia owego świata przed jego własnym, jakże niechcianym losem, musi wołać w kółko i kółko: "nie chciej, aby wybrał Cię Odyn!". Oczywiście, przy całej okazji, nie używa samego wspomnianego imienia, bo skoro wszyscy “w temacie” nie wymawiają go na głos, czerpiąc z synonimów i zaplecza kilkudziesięciu przydomków rzeczonego boga (a im straszniejsze po przetłumaczeniu tym lepiej!), to nie można się odróżniać. Należy potwierdzać bycie “tym najwybrańszym”!

Po trzecie...

...przed “wybrańcem” Odyn zawsze stawia wybór (tak jakby było tu o czym gadać, ech...). Albo wkracza do akcji jako miły, poczciwy (phi!) ojczulek, który prowadzi za rękę przypominając od czasu do czasu o konieczności podjęcia decyzji (to jeszcze pół biedy...), albo jako nieczuły szaleniec, z tym, że jego szaleństwo nabiera takiej dramaturgii, iż zaczyna powodować mdłości (opera mydlana rodem z Ameryki Południowej... ekhm, rzec chciałam - dawnej Skandynawii).

Po czwarte...

…”wybraniec” udowadnia (czy też próbuje udowadniać) sobie - a jeszcze bardziej innym - swój hardcorowy charakter i ogólny poziom wspaniałości. W końcu - po to jest “wybrańcem Odyna”...

Po piąte wreszcie...

...przeznaczeniem “wybrańca” - po śmierci - jest oczywiście Walhalla. Z czego zasadniczo my - niewybrani - powinniśmy się cieszyć, bo wyraźnie nie grozi nam w najbliższym czasie koniec świata. Czy ktoś potrafi wyobrazić sobie Odyna obdarzonego takim zapleczem i dopuszczającego do Ragnaroku...? ;)

Jakże szczęśliwy jest ten nasz pogański świat! Pełen bogactwa, urodzaju i odynicznej łaski! Szkoda tylko, że przy okazji zaciera się sens relacji z bogami (nie tylko z Odynem, bo wypadałoby chyba niektórym przypomnieć, że Asatru to nie religia monoteistyczna), zanika zdrowy rozsądek i topnieje granica między dramatem, a kpiną.

Napijmy się miodu za “wybrańców”, a przy odrobinie szczęścia - nikt się nie zakrztusi.

Dni Wiedzy Pogańskiej 2011

2011-07-22T04:15:00.000-07:00

Zapraszamy na drugą edycję Dni Wiedzy Pogańskiej, czyli tydzień warsztatów i wykładów dotyczących różnych ścieżek pogaństwa, w tym Asatru.

W tym roku wykłady związane z pogaństwem nordyckim dotyczyć będą konstrukcji rytuałów oraz poglądów na śmierć. Dokładnie omówimy blot i symbel oraz znaczenie alkoholu w ceremoniach asatryjskich. Porozmawiamy także o kulcie przodków oraz takich praktykach jak utiseta i nekromancja. Wybierzemy się również na ślężańskie kurhany.

Na DWP dowiecie się więcej na temat rytuałów prowadzonych przez przedstawicieli innych nurtów pogaństwa. W programie są m.in.: techniki prymitywne, rękodzielnictwo, zielarstwo, techniki ekstatyczne, pathworking, wycieczka na Ślężę oraz dokładne poznanie jej historii i legend, codzienne ogniska i dobra zabawa w wyśmienitym towarzystwie :-)

Więcej na temat DWP można przeczytać tutaj: dwp2011.blogspot.com

Zapraszamy serdecznie!

Wykładowcy tegorocznego DWP:

Rytuał Małżeństwa

2011-07-20T00:24:00.000-07:00

Biorąc na świadków Bogów oraz zgromadzonych tu Gości przysięgam Ci na swój Honor:

Być wiernym Tobie i naszym przyrzeczeniom
Odważnie i z podniesioną głową iść przez życie u Twego boku
Nie niweczyć kłamstwem Twego zaufania
Pracowicie dążyć do naszego wspólnego szczęścia
Wytrwale walczyć o nasze wspólne dobro
Być zdyscyplinowanym i skoncentrowanym dla osiągnięcia wspólnych celów
Samodzielnie dokładać wszelkich starań abyś była szczęśliwa
Być gościnnym wobec naszych przyjaciół

Razem z tym pierścieniem przyjmij moją przysięgę. Wraz z nią daję Ci moje serce, oparcie i nadzieję.

(autorem przysięgi jest Krzysztof KRI.SyS Haladyn - obecnie małżonek Katarzyny Kataliny Haladyn)

W dniu, kiedy sobie przysięgali, powietrze pachniało zielenią. Przybyli tam wszyscy - bogowie, ich przodkowie, bliscy im ludzie - a z korony dębu spoglądały na nich dwa czarne ptaki. Gythia uniosła wolno młot, rozpoczynając rytuał. I las umilkł. Czas przestał płynąć, świat zawirował, gdy składali sobie obietnice, a on tonął w jej spojrzeniu. Przez moment - dla nich - nie istniało nic ponadto.

A potem wzniesiono róg, i pito miód, i składano życzenia, i obdarowywano prezentami. Stali przed nimi bowiem ci, którzy z podniesionym czołem i dumą, otwarcie wobec ludzi i bogów, stworzyli nową rodzinę - i nowy kindred.

10 lipca tego roku, prawdopodobnie po raz pierwszy w Polsce, odbył się asatryjski rytuał zawarcia małżeństwa. U podnoża dębu, w masywie Ślęży, otoczeni przez bogów i innangarth, przysięgi złożyli sobie Katarzyna i Krzysztof.

Małżeństwo w Asatru rozumiane jest nieco odmiennie od powszechnie przyjętego w naszym społeczeństwie modelu. Przede wszystkim pozostaje umową zawartą między małżonkami. Przysięgi składają sobie nawzajem sami zainteresowani, bogowie natomiast - podobnie jak rodzina i przyjaciele - traktowani są jako ich świadkowie, nie zaś adresaci. Tak widziany ślub jest zatem rodzajem umowy cywilnej, sankcjonuje społecznie związek, który wcześniej pozostawał intymny i prywatny.

Akcentowanie społecznego znaczenia małżeństwa nie oznacza, że akt jego zawarcia pozbawiony zostaje ładunku aksjologicznego. Składane sobie obietnice nierozerwalnie związane są z wartościami wyznawanymi przez zainteresowanych, stanowią pewne uwypuklenie tego, co dla nich najważniejsze, co najbardziej cenią w swojej relacji i z czego są dumni. Małżeństwo nie jest bowiem formalnością, ale zawarciem związku opartego w znacznej mierze na honorze.

W zakresie kształtu i formy samego rytuału - pamiętać należy, że nie istnieje w Asatru jeden wystandaryzowany wzorzec. Różnice będą pojawiały się w zależności od kindredu, życzeń przyszłych małżonków, sugestii osoby prowadzącej - gothiego bądź gythi. Pozostają jednak pewne elementy wspólne, pozostające samym sednem ceremonii - czyli przysięga i wymiana podarunków.

To, co ślubują sobie małżonkowie, jest kwestią osobistą. Warto zauważyć jednak, że - być może w duchu germańskiego pragmatyzmu - zasadniczo nie pojawiają się przysięgi z rodzaju “póki śmierć nas nie rozłączy”. Akcent położony raczej zostaje na ugruntowanie więzi, wytrwałość we wspólnym kroczeniu przez życie i zmaganiu się z przeciwnościami.

Parze młodej - Krzysztofowi i Katarzynie - raz jeszcze życzymy długiego, wspólnego życia - słodkiego i upajającego jak ich ślubny miód - oraz wypełnienia składanych sobie przysiąg :-)

Isa & Vrede

Midsommer

2011-05-19T03:44:00.000-07:00

Środek Lata

fragment: "The Wolves Pursuing Sol and Mani"
(1909) by J. C. Dollman.

Midsommer obchodzimy w dzień letniego przesilenia (najczęściej jest to 21 czerwca) i w poprzedzającą go najkrótszą noc roku. Jest to święto siły, aktywności, jurności i miłości. Dzień ten kojarzy się z wieloma bogami i bohaterami. Podczas Midsommer wspomina się Sigurda zabitego w tym dniu przez zdradę swoich braci krwi Hagana i Gunthura. Niektórz wznoszą toasty na cześć Baldura, który podobno zginął właśnie w tym dniu, choć inni uważają to za zły omen, ponieważ Baldur nie odradza się jak słońce, powróci dopiero po Ragnarok. Niewątpliwie jednak Midsommer to głównie święto bogini Sunny – ucieleśnienia słońca. Pod koniec czerwca słońce najdłużej pozostaje na niebie, ale też już od następnego ranka dni stają się coraz krótsze, słońce starzeje się by stać się najsłabsze podczas Jule.

Dla naszych przodków Midsommer było najważniejszym świętem oprócz Jule. Gdy dni stawały się najdłuższe organizowano najważniejsze zgromadzenia takie jak islandzki Althing. Był to czas połowów, dojrzewania zbórz, wypraw handlowych i łupieżczych.

Święto dla uczczenia najdłuższego dnia rozpoczyna się już podczas poprzedzającej go nocy. Midsommer towarzyszy wiele zwyczajów, do najpopularniejszych należy chyba picie i tańczenie całą noc, ale tak, by o świcie, przy pierwszych promieniach słońca mieć jeszcze siłę odbyć blot ku czci Sunne. Obchodom Midsommer towarzyszy rozpalanie olbrzymich ognisk oraz płonących „ścian” z drewna i wikliny. Przygotowuje się też ogniste koła (symbolizujące obroty koła roku) i spuszcza je ze wzgórza do morza, rzeki, czy jeziora. Podobny zwyczaj to puszczanie o brzasku na wodę „statków Sunne” – kory, bądź splecionych gałęzi przystrojonych kwiatami i świecami. Ogień symbolizuje potęgę słońca, siłę i witalność. Zabawa, śpiewy i tańce między ogniskami są też po prostu wyrazem radości z długich, ciepłych dni, jakże różnych od jesienno-zimowej ciemności i szarugi. W okolicach gdzie wegetacja rozpoczyna się dość późno, obchodom Midsommer towarzyszą tańce wokół ukwieconych pali i drzew, co z braku zielonych roślin byłoby niemożliwe w maju.

W obchodach Midsommer szczególne miejsce zajmują rośliny. Zioła zbierane podczas najkrótszej nocy mają charakteryzować się szczególną mocą, podobnie jak zaczerpnięta wtedy świeża woda. Zebrane tej nocy, przypominające małe słońca, nagietki mają mieć silne właciwości lecznicze. Do świątecznych ogni powinno się dorzucić takie aromatyczne, oczyszczające rośliny jak jałowiec, sosna lub gałęzie leszczyny, dębu i brzozy. Dawniej konie i bydło karmiło się trzema zebranymi tej nocy ziołami, zazwyczaj były to rumianek, piołun i łopian, moczonymi w bieżącej wodzie – rzece lub strumieniu. Miało to dodać im sił i odporności. Podobnie nad drzwiami domów wieszano pęki ziół i kwiatów, takich jak głóg, werbena, ruta, malwy, naparstnica i czarny bez. Rano moczono je w świeżej wodzie i przecierano nimi twarz, co miało dawać zdrowie. Do dziś ludzie przystrajają się na czas uroczystości wieńcami. Zazwyczaj kobiety wybierają te uplecione z kwiatów i ziół, zaś mężczyźni z gałązek. Na południowym wybrzeżu Bałtyku uzupełnia się je paprocią.

Obchodom Midsommer towarzyszą liczne zabiegi magiczne i wróżby. Uważa się, że jest to czas szczególnie odpowiedni do odprawiania rytuałów związanych z zaglądaniem w przyszłość. Mówi się, że jeśli dziwczyna lub chłopak położą pod poduszką wianek noszony podczas Midsommer zobaczą we śnie swoich przyszłych narzeczonych. W basenie Morza Bałtyckiego popularne jest skakanie przez ogień dla zapewnienia sobie zdrowia i pomyślności. Z kolei w Skandynawii zawiązywano dawniej udawane małżeństwa zarówno między dziećmi, jaki i między dorosłymi, takie związki trwały jedną noc, ale urodzone z nich dzieci uchodziły za błogosławione i obdarzone szczególnym szczęciem.

Midsommer bywa też nazywane Litha, która to nazwa wywodzi się z pism Beda Czcigodnego. Święty wspomina w swoim „De temporum ratione”, że Anglo-Sasi używają na określenie okresu pomiędzy czerwcem a lipcem nazwy se Ærra Liþa i se Æfterra Liþa ("wczesny miesiąc Litha" i "późny miesiąc Litha"). W latach przestępnych po Æfterra Liþa następował miesiąc Liþa.

autorką tekstu jest Lena

---------

Powyższy tekst oraz opisy pozostałych świąt w najbliższym czasie zostaną opublikowane na stronie www.asatru.pl w dziale "Święta"

Sigrblot

2011-05-19T03:15:00.000-07:00

Kwiecień

Gdy wiosna nastanie już na dobre, stopnieje lód na rzekach i jeziorach, przestanie zdarzać się, że zaskoczy nas śnieg z deszczem, świętujemy Sigrblot. O tym wiosennym święcie wspomina zbiór Heimskringla, Ynglinga Saga oraz Óláfs saga helga. Odprawiano je ku czci Odyna, gdy topniały lody i żegluga znów stawała się możliwa. Podczas Sigrblot proszono go o pomyślność w nadchodzących łupieżczych wyprawach i przedsięwzięciach kupieckich.

Ponieważ wyznaczanie dnia obchodów Sigrblot pozostawało całkowicie zależne od pogody, panującej temperatury, bywało, że świętowano go niemal jednocześnie z Ostarą, stąd święta te bywają mylone. Dziś podczas Sigrblot tradycyjnie ofiarujemy Odynowi miód, prosząc go o siły do zmagania się z przeciwnościami oraz powodzenie w życiu zawodowym, działaniach związanych z zapewnieniem środków utrzymania nam i naszej rodzinie.

autorką tekstu jest Lena

---------

Powyższy tekst oraz opisy pozostałych świąt w najbliższym czasie zostaną opublikowane na stronie www.asatru.pl w dziale "Święta"

Ostara

2011-05-19T03:10:00.000-07:00

Równonoc wiosenna – 20 lub 21 marca.

"Ostara"
(1901) by Johannes Gehrts

Ostara wyznacza początek „letniej” połowy roku, stanowi pożegnanie zimy.

Świętujemy ją zazwyczaj podczas równonocy wiosennej, która przypada 20 lub 21 marca. Na półkuli północnej w czasie równonocy słońce wschodzi dokładnie na wschodzie i zachodzi na zachodzie. 21 marca to kalendarzowy początek wiosny. Jednak nasi przodkowie z pewnością nie ustalali terminu święta z kalendarzem w ręce. Dlatego znacznie ważniejsze od wskazań astronomicznych, pozostaje poczucie nadchodzącej wiosny, zmiany pór roku. Gdy pierwszy raz rozgrzeje nas słońce, owieje cieplejszy wiatr, zobaczymy nieśmiało przebijające się wiosenne kwiaty i usłyszymy śpiew powracających ptaków, to wyraźne znaki, że czas na Ostarę.

Nazwa święta pochodzi od imienia germańskiej bogini Ostary (lub Eostre), stanowiącej uosobienie wiosny, budzącego się życia i powracającej wegetacji. Trudno dociec jak pierwotnie wyglądała, obecnie wyobraża się ją jako młodą dziewczynę w białej szacie i wianku wiosennych kwiatów. Często towarzyszy jej zając – święte zwierzę bogini. Imię bogini Ostary zostało przyswojone przez chrześcijaństwo w nazwie wiosennych świąt paschalnych, np.: angielskie Easter, niemieckie Ostern.

Nasza Ostara (20 marca 2011)

Ostara to również uroczystość poświęcona innym bogom związanym z siłami wegetatywnymi, Wanom: Freji, Frejowi, Nerthus i Niordowi, oraz Frigg i Thorowi. Zwracając się do nich współczesne wspólnoty Asatru świętują Ostarę jako przebudzenie świata po zimie, ale również czas osobistej odnowy. Bywa, że podczas uroczystości ostarowych składa się przyrzeczenia, mające zostać zrealizowane w czasie nadchodzącego ciepłego sezonu. W przeszłości Ostara stanowiła głównie rolnicze święto rozpoczęcia okresu wzrostu roślin oraz znaczyła czas przygotowań do ewentualnych planowanych podróży (np.: naprawy drakkarów przed wypłynięciem na wyprawy).

Wiosennemu świętu towarzyszy wiele symboli i obyczajów. Tradycyjnie pomieszczenia dekoruje się świeżymi kwiatami oraz zdobieniami z motywami zajęcy i jajek. Piecze się chlebki w kształcie zajęcy - w niektórych krajach, jak Niemcy, czy Rosja dostaniemy je wiosną w piekarniach. W Polsce możemy zdecydować się na czekoladowe zające bądź jajka. Obchody Ostary mają radosny przebieg, libacjom z miodu towarzyszy jedzenie pieczonego zająca bądź królika, o którego pobłogosławienie prosimy wcześniej Ostarę. Uważa się, że nie powinni go spożywać jedynie zawodowi żeglarze, ma to przyciągać do nich sztormy. Uroczystości bywają odprawiane wokół ogniska rozpalonego na najwyższym wzniesieniu w okolicy. Niekiedy towarzyszy im rytualny, inscenizowany pojedynek zimy z wiosną. Pokonana zima, a właściwie jej strój, jest topiona bądź zakopywana w ziemi. Na miejscu jej zakopania sadzi się kwiaty lub drzewo.

Oczywiście nie ma obchodów wiosennego święta bez barwionych jajek! Obdarowywanie nimi przyjaciół przynosi bogactwo, płodność i pomyślność. Z pisankami związane jest też wiele wróżb. Dawniej rzucano je jak najwyżej w górę, by zapewnić, że zboże osiągnie doskonałą wysokość. Obecnie popularniejsze jest ukrywanie jajek w trawie, a następnie szukanie ich. Im więcej się ich znajdzie, tym proporcjonalnie większe szczęście będzie nam sprzyjać. Można również narysować lub opisać na skorupce surowego jajka wszystkie problemy, które chcielibyśmy pozostawić za sobą, wraz z odchodzącą zimą. Następnie stajemy tyłem do drzewa i rzucamy jajko za siebie. Jeśli upadnie przed drzewem, problemy nas nie opuszczą. Jeśli za, ale pozostanie nietknięte – nim osiągniemy sukces, będziemy jeszcze jakiś czas zmagać się z trudnościami. Najlepiej gdy jajko rozbije się o drzewo, bądź za nim. Wtedy możemy być pewni, że pozostawimy za sobą wszystko co złe, raźnie wkroczymy w nową, cieplejszą i jaśniejszą porę roku.

autorką tekstu jest Lena

-----

Powyższy tekst oraz opisy pozostałych świąt w najbliższym czasie zostaną opublikowane na stronie www.asatru.pl w dziale "Święta".

Wiosna i zlot z okazji Ostary

2011-02-19T07:27:00.000-08:00

Dużymi krokami zbliżamy się kolejne duże święto. Już za miesiąc obchodzić będziemy początek wiosny.
Wszystkich chętnych do wspólnego świętowania i uzyskania dokładniejszych informacji prosimy o kontakt mailowy.
W dziale "Zloty" będziemy informować o wszystkich większych imprezach asatryjskich, na które zapraszamy ludzi z całej Polski.

Thorrablot

2011-01-17T12:54:00.000-08:00

Jak sama nazwa wskazuje - jest to blot poświęcony Thorowi. Þorrablót (Święto Þorriego) odnajdujemy w sagach islandzkich jako pogańskie święto zimy.

Sugerując się kalendarzem staroislandzkim obchodzimy ten dzień mniej więcej w tym terminie, w którym rozpoczynał się miesiąc zwany Þorri. Islandczycy dzielili rok tylko na dwie pory roku: lato i zimę. Þorri, to według starego islandzkiego kalendarza czwarty miesiąc zimy. Jest to czas od połowy stycznia do połowy lutego. Miesiąc zaczyna się zawsze w ten sam dzień powszedni (w przypadku Þorri jest to piątek), w związku z czym nie można go określić konkretną stałą datą, np 19.01 - co jest notorycznie rozpowszechnianą w sieci pomyłką. Podobnie jak wiązanie tego święta z pełnią księżyca.

Badacze islandzkiego folkloru zaczęli opisywać ciekawe zwyczaje związane z tym świętem już na początku 18-go wieku. Zwyczaje te polegały głównie na tym, iż pani domu wychodziła na dwór by zaprosić Þorriego do domu. Oczywiście Þorri musiał być gorąco zapraszany i goszczony w każdym domu, o ile gospodarz domu nie chciał się narazić na zemstę Þorriego w postaci złej pogody. W XIX wieku to gospodarz zapraszał Pana Zimy. A robił to w bardzo nietypowy sposób: ubierał tylko koszulę, a spodnie zakładał tylko na jedną nogę i skacząc na tej jednej nodze dookoła domu zapraszał głośno Þorri'ego do siebie. Pierwszy dzień miesiąca Þorri był powszechnie uważany za Dzień Męża (bóndadagur).

Święto to w dobie podległości względem Danii było również manifestem walki o niepodległość i powrotu do korzeni pogańskiej Islandii. Święto cieszyło się dużą popularnością pod koniec XIX wieku, lecz później stało się mniej popularne ze względu na inne nowe zwyczaje.

Dopiero druga połowa XX wieku przyniosła odrodzenie zainteresowania pogańskimi, wiejskimi świętami. Kiedy Islandczycy stawali się coraz bardziej zamożnym i światowym społeczeństwem, dawne mity, legendy, sagi i zwyczaje stawały się coraz bardziej modne. Þorrablót zaczęto świętować jako dzień, w którym próbuje się tradycyjnych "zimowych przysmaków". Potrawy te przed wiekami były jedynym dostępnym pokarmem w okresie zimy i zwykle było to odpowiednio zakonserwowane mięso ryb, owiec i ssaków morskich. Islandczycy obchodzą Þorrablót na wesoło. Tańczą, śpiewają i rozkoszują się właśnie wspomnianymi przysmakami. A smakowitości to niesamowite: pudding z owczej krwi zawinięty w słoninę i zaszyty w żołądku zwierzęcym, gotowane głowy jagnięce (dla większości Islandczyków największym rarytasem są w tej potrawie... oczy!), płetwy fok, zgniłe mięso rekina, marynowane jądra barana. Następne smakołyki już brzmią nieco lepiej: chleb żytni przyrządzany na geotermalnej parze, skyr i oczywiście islandzki spirytus: brennivin.*

Tyle jeśli chodzi o inspiracje z przeszłości. Dawne tradycje są dla nas ważne i dlatego nie popieram bezmyślnego kopiowania dat z przeróżnych "kalendarzy asatryjskich" bez zagłębienia się w to, dlaczego akurat ten dzień został wybrany na dane święto.

Druga sprawa - to nasza intuicja i chęć przeprowadzanie blotu. Mimo iż Thorrablot oficjalnie przeprowadzimy w styczniu, to Rudobrody przypomni o swojej obecności jeszcze nie raz. Z niecierpliwością czekam na pierwszą letnią burzę, bo dla mnie, osobiście, dzień w którym ziemia zostanie po raz pierwszy "wygrzmocona" w tym roku, również będzie powodem do zorganizowania blotu - tym razem jednak mniej oficjalnego a bardziej spontanicznego. Do czego zachęcam i Was ;-D

------------
* Opis pochodzi z bloga http://islandii.blogspot.com/, autorce którego dziękuję bardzo za możliwość skorzystania z zawartych tam informacji.

Thor (część I)

2011-01-15T05:07:00.000-08:00

Władca piorunów jest jednym z najbardziej charakterystycznych bogów nordyckich. "...panuje w powietrzu, rządzi grzmotami i błyskawicami, wiatremi deszczem, pogodą i owocowaniem." (Adam z Bremy).
Rudowłosy i rudobrody bóg uchodzi za najsilniejszego z Asów. Według Sagi o Olafie Tryggvasonie król chrystianizator spotkał się kiedyś osobiście z Thorem, który został opisany jako człowiek "wielkiego wzrostu i miłego wyglądu, z rudym zarostem". Jego oczy mogą zapłonąć ogniem (Thrymskvida).
Lubi dużo jeść i pić. Podczas wizyty u olbrzyma Hymira zjadł od razu dwa woły, a gdy przebrany za Freję przybył do Thryma, pożarł wołu, osiem łososi i wypił trzy kadzie miodu. Znany jest z zapału do walki i porywczości. Na żądanie budowniczego Asgardu, by oddać mu Freję, Słońce i Księżyc "wpadł w gniew, bo rzadko usiedzi spokojnie, słysząc o takich sprawach". (Voluspa). Utrata młota i okulawienie jego kozłów doprowadziły go do furii. Rozwścieczonemu Thorowi rude włosy na głowie i brodzie stawały na sztorc. Istnieją też opowieści o Thorze dmuchającym we własną brodę, co powoduje powstawanie wiatru. W wielu miejscach przypisuje się mu wpływ na pogodę i sprzyjający żeglarzom wiatr. Wspomina się między innymi o mazaniu żagli statków krwią ofiary ludzkiej złożonej dla Thora (wzmianka Dudona z s. Quentin), z czego można wnioskować, iż w ten sposób proszono go o odpowiedni wiatr.

Charakterystyczną cechą Thora jest jego prostoduszność. Stał się ulubionym bogiem prostych wikingów, wywodzących się ze skandynawskich boendir (gospodarzy-wojowników), którzy czcili go bardziej niż jego ojca - Odyna. Podobny do nich, postrzegany jako "zwykły człowiek", nie unikający pracy, noszący na plecach podróżny worek. Należące do niego atrybuty zrobione były z żelaza (młot, rękawice) i nigdy nie był łączony w mitologii z luksusowymi przedmiotami ze szlachetnych metali. To ludowy bohater walczący w baśniowych pojedynkach z potworami i dokonujący wpraw po różne przedmioty.
W epoce Wikingów, Thor był bóstwem, do którego najczęściej odwoływali się zwyczajni mieszkańcy Skandynawii w swoich codziennych sprawach.(Przynajmniej na Islandii i Norwegii, o których wiadomo najwięcej). To jego proszono o pomoc na morzu, jemu najczęściej poświęcano miejsca kultu i od jego imienia tworzono imiona dzieci. Gdy jakaś grupa ludzi przesiedlała się do nowego kraju, robiono wszystko, by i tam skorzystać z jego opieki.
Thor jest synem Odyna. Oczywiście Jednooki jest od własnego syna dużo mądrzejszy, co nie oznacza, że Thor jest głupi. Wygrał przecież w pojedynku na wiedzę z karłem Alvisem (Wszystkowiedzącym), któremu bogowie, nie wiadomo czemu, obiecali bez wiedzy Thora rękę jego córki. W odróżnieniu od Ojca, skłonnego do sięgania po magię i nie obawiającego się związanej z seidr hańby zniewieścienia, Thor wyraźnie unika czarów i związanego z nimi dyskwalifikującego mężczyznę wstydu - ergi. Nawet w micie, w którym Thor występuje przebrany za Freję, dostrzec można potępienie zachowań "zniewieściałych" i zinterpretować go w kategoriach wyzwalania się Thora ze świata "kobiecego" i odzyskiwania niezbędnej mu i innym bogom męskości.

Thor ma tą bardzo ludzką, a może wręcz męską cechę, iż jego "magia", mimo ogromnej siły fizycznej, nie tkwi w nim samym, ale w posiadanych przez niego narzędziach. Jego najważniejszym atrybutem jest żelazny młot Mjollnir, "który Hrimthursy i górskie Olbrzymy znają" (Gylfaginning).Młot rzucony w kierunku wroga sam wracał do swego właściciela i nigdy nie chybiał celu. Ponadto Rudobrody posiadał pas mocy - Megingjord. Po jego założeniu rosła w nim jego asmegin - moc Asa. Posiada również żelazne rękawice, niezbędne do używania Mjollnira. Bez tych narzędzi Thor mógłby się wydawać nieomal bezsilny, ale jak pokazuje mit o wyprawie Thora do Geirroda, bóg ten potrafił posłużyć się również różdżką oraz wykazać znajomością zaklęć.
Thor jeździ na wozie zaprzężonym w dwa kozły (Tanngnjóstri i Tanngrisni) i dlatego zwany jest też panem kozłów (hafra drottin), bogiem woźnicą (reidar Tyr) i użytkownikiem kozłów (hafra njotr). Gdy wyjeżdża zaprzężonym w kozły wozem, słychać grzmoty i dudnienie a powietrze płonie (Haustlong).
Thor mieszka w halli Bilskirnir (świecącej w płomieniach), we włości zwanej Thrudheim, czyli siedzibą siły. Ma ona 540 komnat i podobnie jak Walhalla 540 drzwi. Do siedziby Thora trafiają polegli, prości wojownicy, których Odyn złośliwie nazywa niewolnikami lub sługami (Harbardsljod).
Ojcem Thora jest , jak wiadomo, Jednooki. Natomiast jego matką jest olbrzymka Jord (ziemia), zwana też Hlodyną i Fjorgyną. Żoną Rudowłosego jest bogini Sif. Razem z nią spłodził córkę Thrudr. Jego synowie, Magni i Modi, pochodzą ze związku z olbrzymką Jarnsaxą. Thor jest też ojczymem syna Sif - Ullra.
Postacie dzieci Thora interpretuje się jako personifikacje najbardziej charakterystycznych cech tego boga. Świadczą o tym ich imiona: Magni to mocny, Modi to gniewny a Thrudr to siła.

O popularności Thora w czasach pogańskich napiszę w kolejnych postach. A tymczasem polecam wszystkim zainteresowanym "bardziej" tekst Arkadiusza Sołtysiaka "Postać Thora w mitologii pogańskich Skandynawów"

---
Źródło: Leszek Paweł Słupecki - "Mitologia skandynawska w epoce Wikingów"

Kilka odpowiedzi

2010-12-13T11:39:00.000-08:00

Pozwolę sobie rozwinąć nieco FAQ umieszczone na stronie www.asatru.pl, ponieważ dosyć często spotykam się z sytuacją, podczas której trzeba wytłumaczyć 3 dodatkowe kwestie. Czasami formowane są w postaci pytań ale bywa też, że przedstawiane są w postaci zarzutów albo nieco nawiedzonych idei. Te 3 tematy to:

1. Żyjesz w Polsce, dlaczego więc nie wyznajesz bogów słowiańskich? - To pytanie jest wręcz sztandarowym tekstem prawie każdego rodzimowiercy, z którym mam okazję dyskutować. Od razu potem leci - cudze chwalicie, swego nie znacie, albo - słowiańscy przodkowie, słowiańskie korzenie itd.
2. Pfi... Przecież ten honor to jedni rozumieją tak a inni inaczej... Co za niespójna ścieżka! - Podobne sformułowania padają zazwyczaj ze strony osób, które nie znają panteonu nordyckiego i mitologii.
3. Gdyby wszyscy postępowali wg 9 zasad asatryjskich to świat byłby idealny! Dlatego koniecznie trzeba przekonwertować innowierców na Asatru! - Takie hasła najczęściej rodzą się w głowach nastolatków niesamowicie podekscytowanych znalezieniem nordyckiej ścieżki. Entuzjazm neofity warto pokierować na bardziej konstruktywne tory, dlatego proponuję mantrę "Asatru nie jest dla każdego" oraz wyjaśniam swój punkt widzenia.

Zaczynając od początku i przodków. Cóż, nie mam pojęcia kim byli moi protoplaści żyjący w czasach przedchrześcijańskich. Prawdopodobnie większość ludzi nie jest w stanie odtworzyć swojego drzewa genealogicznego do tego stopnia. Bo skoro mówimy o wierzeniach pogańskich, to babcia w moherowym berecie - nawet jeśli urodziła się w Kaliszu - chyba nie jest najlepszym argumentem na udowodnianie swoich true pagan roots. A wypadałoby sięgnąć jednak przynajmniej 1000 lat wstecz, jeśli chcemy znaleźć przodka poganina. I pod żadnym pozorem nie myśleć o tym wszystkim co się mogło wydarzyć później i jak geny mogły się wymieszać. W sumie najlepszą metodą byłoby zbadanie się pod kątem znacznika chromosomu Y oraz haplogrupy R1a1. Mnie to jednak nie jest potrzebne do szczęścia a dyskutowanie o tym kto być może jest lub nie jest moim protoplastą uważam za bezsensowne. Dla mnie liczy się to co czuję i to jak żyję. Żeby wytłumaczyć swoje relacje z bogami germańskimi oraz słowiańskimi używam porównania do rodziny i sąsiadów. Mój brat mieszka setki kilometrów stąd. Ale jest to osoba, z którą cały czas mam kontakt i której obecność czuję zawsze. Moi sąsiedzi żyją tuż obok. Wyglądają na sympatycznych ludzi, mówimy sobie "dzień dobry", szanujemy się i tyle. Sąsiedzi, choćby najbliżsi fizycznie nie są tak bliscy jak rodzina mieszkająca w najodleglejszych zakątkach świata. Obecność rodziny czuję, nawet jeśli jej nie widzę i nie słyszę - nie opuszcza mnie świadomość, że jest. O sąsiadach w sumie w ogóle nie myślę, przypomina mi się, że istnieją w momencie, kiedy ich zobaczę lub usłyszę pozdrowienie. Kontakt z sąsiadami jest właściwie nijaki - nie ma w nim takiego ładunku emocji oraz intensywności przeżyć, jaki jest podczas spotkania z rodziną. Bogowie nordyccy to moja rodzina, słowiańscy to sąsiedzi. Ta metafora oddaje najlepiej relacje między nami.

Problem numer dwa najlepiej jest wyjaśnić zaczynając od tego - dlaczego, wybieramy ścieżkę północną. Oczywiście każdy ma swoją historię, ale ogólnie rzecz biorąc sprowadzają się one do tego, że do Asatru przyciąga fascynacja mitologią nordycką, bohaterami sag, historią Skandynawów oraz, przede wszystkim, wewnętrzne przekonania. Własne zasady i chęć przebywania z ludźmi, którzy myślą podobnie. Podobnie nie znaczy tak samo. O tym jak istotna jest etyka dla asatryjczyka, może świadczyć chociażby ten fakt, że prawie każdy kindred opisuje na swojej stronie wartości, którymi się kieruje oraz ich własną interpretację. Większość podpisuje się pod "dziewiątką" zaproponowanymi przez Odinic Rite. (Nasza interpretacja tutaj). Inni podają sześć celów, do których należy dążyć: praworządność, mądrość, siła, odpowiedzialność, wolność i miłość. Jeszcze inni działanie opierające się o trzy proste zasady: głęboką mądrość Odyna, prosty zdrowy rozsądek Thora oraz honor Tyra. Jest też pięć punktów wprowadzonych przez L. Larssona*. A wszystko inspirowane jest przez Havamal - podstawową lekturę asatryjczyków. Nigdzie nie ma z góry ustalonych przykazań. Nie ma szczegółówych nakazów - myśl i rób, to i to. Nikt nie narzuca swoich wniosków. Ten brak "10 przykazań", szczegółowej listy, dokładnych wytycznych - to zarzut niespójności ścieżki... Cóż, żadnemu asatryjczkowi tłumaczyć tego nie trzeba, ale wytłumaczę innym zainteresowanym. Nasze zasady to przekonania - a nie przymus. Wewnętrzna potrzeba, własne poszukiwania. Asatryjczycy nie są ludźmi, którzy podporządkowaliby się jakimś narzuconym z góry regułom. Jeżeli znalazłby się jakiś megaloman uzurpujący sobie prawo do wygłaszana jedynej słusznej prawdy objawionej - zostałby wyśmiany. Jeżeli próbowałby narzucić swoje zdanie innym, na zasadzie - "moja prawda jest najmojsza" - zostałby wyśmiany. Każdy z nas myśli po swojemu, jednak wszyscy myślimy podobnie. Każdy z nas na swój sposób odkrywał kim jest, werbalizował poglądy i systematyzował swój kodeks postępowania. Szanujemy swoje przekonania i własną inteligencję, dlatego opieramy się na własnym rozsądku a nie napisanych przez kogoś innego precyzyjnych przykazaniach jak żyć. Dziewięć wartości, którymi kieruje się większość z nas to nie idealne wzorce, którym należy się bezwzględnie podporządkować ale ogólne zasady, które powinny być wprowadzane w życie i rozwijane na tyle na ile to możliwe. Działanie zgodnie z nimi uznawane jest za honorowe. Działanie przeciwko nim powoduje utratę szacunku wśród innych wyznawców forn sidr. Przekonania te są ogólnie bardzo podobne dla nas wszystkich i na tym polega spójność ścieżki, którą tak trudno zauważyć osobom z zewnątrz. I to wiąże się z tematem trzecim. Asatru nie jest dla każdego. To kwestia charakteru i sposobu myślenia. Postępowanie honorowe jest wg mnie główną zasadą, bo właśnie z nim wiążę się meginn i hamingja własna oraz całego rodu. Dla osób postronnych niektóre zachowania asatryjczyka mogą wydać się dziwne, nielogiczne, może nawet złe i głupie. I w drugą stronę - dla asatryjczyka totalnym absurdem jest nadstawianie drugiego policzka; wybaczanie osobom, które krzywdzą nas lub naszych bliskich albo wiara w naiwną sentencję "żyje tak, żeby nikogo nie skrzywdzić". Nie każdy jest w stanie to pojąć a jeszcze mniej osób tak żyć. I niech tak będzie. Każdy ma prawo wierzyć w to, co chce lub nie wierzyć w nic. Nie zależy nam na nawracaniu tłumów, krucjatach antychrześcijańskich i przekonwertowaniu wszystkich na "nasze". Nie ilość się liczy, lecz jakość. Dzięki temu trafiają do nas wartościowi ludzie - honorowi, odważni, samodzielni, pracowici, wytrwali, prawdomówni, lojalni, gościnni - w 100% warci tego, by nazwać ich przyjaciółmi.

__________________________________________________________________________________
* - "Ethics", L.Larsson.
1) mogę odnaleźć ODWAGĘ nawet wtedy, gdy moje serce drży,
2) mogę odkryć PRAWDĘ nawet wtedy, gdy mój umysł został przyćmiony,
3) mogę polegać na mojej SILE nawet wtedy, gdy moje ramię jest zmęczone,
4) zawsze mam TOWARZYSZY wokół siebie, nawet jeśli czuję się najbardziej osamotniony,
5) nigdy nie poddam się w walce o stawanie się naprawdę SOBĄ, nawet jeśli jestem pod najcięższym naporem.

Inicjacja społeczna w Asatru

2010-12-13T05:31:00.000-08:00

Jakiś czas temu pojawiło się pytanie, a raczej prośba o inicjację. Oczywiście w dzisiejszych czasach nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie starał się odtworzyć procesu przez jaki przechodzili dawni ulfhednar i berserkir. Tym, którzy ciągle mają fantastyczno - romantyczną wizję bycia berserkiem (zaczerpniętą z filmów, bajek czy gier) polecam przeczytać parę sag lub chociażby nasz artykuł tutaj.

Inicjacja społeczna natomiast jest praktykowana obecnie. Rytuały, które mam zamiar opisać poniżej przeprowadzane są w kindredach amerykańskich. Wiele tamtejszych organizacji zostało założonych już w latach 70-tych i 80-tych, więc doczekały się już pierwszego pokolenia pogan wychowanych w rodzinach asatryjskich. A w związku z tym pojawiła się potrzeba wprowadzenia w życie tradycyjnych rytów przejścia związanych z narodzinami, nadaniem imienia, inicjacją społeczną, małżeństwem, śmiercią i pogrzebem. W naszym kraju pogaństwo jest ciągle czymś nowym, więc zdecydowaną większość tej społeczności stanowią ludzie wychowani w rodzinach chrześciajńskich. Dlatego w naszym przypadku najpowszechniejszym i najważniejszym rytuałem przejścia jest wyznanie wiary. Innymi słowy - publiczne ogłoszenie przystąpienia do Asatru i porzucenia innych religii. Musi być ono szczere, dobrze przemyślane i dokonane z własnej woli. Nie trzeba też dołączać się od razu do jakiegoś konkretnego kindredu, jeśli chce się czcić nordyckich bogów i podążać północną ścieżką. Jednak wyznawcy Asatru są bardzo towarzyscy a rytuały są społeczne. Spędzamy dużo czasu z rodzinami i przyjaciółmi, w związku z czym tworzenie grup jest naturalną koleją rzeczy. Wracając jednak do inicjacji "po amerykańsku".

1. Chłopcy.

Zwykle około 13-14 roku życia chłopiec jest już na tyle duży, by można go nazwać mężczyzną. Szczegółowy przebieg procedury inicjacyjnej zależy tylko i wyłącznie od rodziny. Wiadomo jednak, że jest to test sprawdzający wytrzymałość i odwagę młodzieńca. Brak dokładnych opisów wynika między innymi z tego, iż inicjowany nie powinien wiedzieć co go czeka. W końcu mają zostać sprawdzone jego zachowania w sytuacjach nietypowych. Ogólnie rzecz biorac, "schemat inicjacji oparty na tradycji germańskiej powinien zawierać dwa elementy: wyprowadzenie inicjowanego na odludzie, gdzie będzie przebywał w towarzystwie samych mężczyzn oraz doprowadzenie go do takiego stanu, w którym elementy pozacielesne wykroczą poza swój zwykły zakres i nastąpi reintegracja osobowości. Kandydat musi być przez pewien czas pozostawiony samemu sobie, utrzymywać się o własnych siłach i walczyć o przetrwanie. Na końcu przechodzi przez doświadczenie bliskie śmierci." Wzorem jest historia Sinfjotliego, syna Sigmunda opisana w Sadze o Volsungach. Drugi typ inicjacji również bazuje na tej sadze ale tym razem na motywie zabicia smoka, czyli opowieści o Sygurdzie i Fafnirze. "W tym wypadku kandydat jest izolowany i wystawiany na niebezpieczeństwo, z którym musi sobie samodzielnie poradzić. Wcześniej dwaj doradcy dają mu sprzeczne zalecenia, z których sam musi wybrać te właściwe. Najlepszym terminem do inicjacji jest święto Jule; w wielu opowieściach właśnie wtedy gnuśny młodzieniec otrzymywał tarczę i miecz, po czym stawał się bohaterem." Dobrym terminem jest też dzień urodzin. Po przejściu próby chłopiec dostaje też nowe imię. Pojawia się też u symboliczne serce i krew smoka, którym karmi się inicjowanego. Napój wypity z rogu ma symbolizować wyrd oraz hamingja a wypicie go oznacza nierozerwalne związanie swego losu i szczęścia z losem i szczęściem całego rodu. Oprócz reintegracji osobowości oraz udowodnienia sprawności fizycznej, należy też wspomnieć o trzecim elemencie. Jest to nauka "tradycyjnej mądrości" od starszych - głównie Havamal i Grimnismal. Po wszystkim oczywiście jest uczta...

2. Dziewczynki.

Ta inicjacja ma zupełnie inny przebieg. Odbywa się podczas pierwszej menstruacji lub wkrótce po niej. Średniowieczni autorzy - niemal wyłącznie mężczyźni, nie interesowali się za bardzo sprawami kobiet, w związku z czym nie dysponujemy źródłami, w których byłaby o takim rytuale mowa. "Zakłada się tylko, że przekaz tradycji wśród kobiet następował podczas wspólnych prac domowych, takich jak przędzenie lub tkanie." Kandydatka jest odseparowana od przedstawicieli płci przeciwnej. Rytuał polega na "wypróbowaniu jej zdolności bycia kobietą, przekazaniu kobiecej tradycji i wreszcie na przywróceniu do społeczeństwa już w nowej roli". Wszystko odbywa się w domu, w otoczeniu kobiet z rodziny. "(Kobiety) pomagają jej się ubrać, czeszą jej włosy i opowiadają, jaka to radość być kobietą i jakie zmiany dokonują się właśnie w jej ciele. Część dnia jest poświęcona na naukę rozmaitych kobiecych umiejętności. Kandydatka powinna poznać podstawy, a przede wszystkim te najbardziej tradycyjne formy przędzenia, tkania, wyszywania, szycia, gotowania (w tym także pieczenia chleba). W tym czasie odbywa się wyprawa do sklepu, żeby dziewczynka mogła sobie kupić strój rytualny, a także do sklepu spożywczego w celu zakupu żywności na wieczorną ucztę. Właśnie poprzez zakupy i przygotowanie posiłków kobieta realizuje swoją rolę dostarczyciela żywności. (...) Inną tradycyjną umiejętnością kobiet jest ziołolecznictwo i magia uzdrawiająca; jeśli żadna z zebranych kobiet nie zna się na tym, można sięgnąć do literatury."

"Jeśli jedna ze starszych kobiet jest wojowniczką, dziewczynka może się od niej nauczyć sztuki walki, pamiętając o tym, że kobiety germańskie wspierają mężczyzn w walce, jeśli zachodzi taka potrzeba." Poza tym kobieta musi być samodzielna. Powinna sama wiedzieć jak się obronić i o siebie zadbać, a nie liczyć wyłącznie na siłę i umiejętności mężczyzny. Jeśli kobiety z rodziny mają w okolicy swoje szczególne miejsca, np jaskinię, jezioro, las, kamień to prowadzą tam dziewczynkę "i opowiadają jej o dzikiej mocy kobiecości. Przed zachodem słońca muszą jednak wrócić do domu i zapalić świece, poza którymi nie może być żadnego innego źródła światła. Wszystkie kobiety zbierają się w centralnym punkcie domu i wzywają boginie oraz disy. Każda przywołuje swoją boginię opiekuńczą i przekazuje dziewczynce jej właściwości. Jeśli inicjowana wykonała jakaś robótkę, jest błogosławiona w imieniu Frigg, jeśli uczyła się sztuki walki - w imieniu Skadi lub Freyi, jeśli wykazała zainteresowanie ziołolecznictwem - w imieniu Eir. I tak dalej, aż wszystkie kobiety z Rodziny wypowiedzą swoje błogosławieństwa." Dziewczynka napełnia róg miodem i składa ofiarę blot boginiom i disom. Później przychodzą mężczyźni, inicjowana przekazuje róg ojcu, rodzina zbiera się w kręgu a najstarsza z kobiet ogłasza, iż dziewczyna stała się kobietą pomiędzy boginiami, disami i swoimi siostrami na ziemi. Zaczyna się uczta.

Inicjowani dostają też prezenty. W przypadku chłopców jest to miecz i tarcza, a dziewczynek srebrna łyżka oraz kulka z kryształu górskiego oprawiona w srebro, która powinna odtąd zawsze zwisać u jej pasa. Dziewczynka również może dostać broń, jeśli jest zainteresowana sztuką walki i ma w rodzinie wojowniczkę. Jeżeli takiej krewnej nie ma a bardzo chce mieć broń - otrzymuje ją po zakończeniu ceremonii od jednego z mężczyzn. Oprócz tego, już nie-dzieci, otrzymują tez inne prezenty - odpowiednie dla mężczyzn i kobiet, kojarzące się z dorosłością i tradycją.

Podstawowa różnica między inicjacją kobiet a mężczyzn wynika z faktu, iż w przypadku kobiet gwałtowna zmiana cielesna prowadzi do stopniowej zmiany roli społecznej. W przypadku mężczyzny to zmiana roli społecznej jest nagła, a przemiany w ciele inicjowanego zachodzą znacznie wolniej.

Powrócę teraz do naszych realiów. Wiele osób zdecydowanych na to, by wstąpić na asatryjską ścieżkę - po prostu... to robi od razu. Niektórzy chcą by ten dzień był bardziej szczególny i np wstają o 4 rano by złożyć przysięgę w szczególnym miejscu i o wschodzie słońca. Pojawiła się też taka grupa, która chce ten dzień jeszcze bardziej utrwalić w pamięci swojej i innych. A w tym celu przed wyznaniem wiary chce przejść przez właśnie taki inicjacyjny test psychofizyczny. Kwestia indywidualna - wszystko zależy od człowieka i jego potrzeb. Jeżeli ktoś czuje, że tak powinien zrobić oraz jest w stanie przekonać innych do tego pomysłu - to czemu nie? W przypadku osób dorosłych ciężko mówić o inicjacji "męskiej" czy "kobiecej" - natomiast mogę zrozumieć, że człowiek chce sprawdzić się w warunkach niecodziennych, przeskoczyć pewną poprzeczkę a tym samym jeszcze pewniejszym krokiem podążać wybraną ścieżką. Nie każdy tego potrzebuje. Ale ten kto ten sposób wybierze i przejdzie pomyślnie cały proces na pewno będzie bogatszy o bardzo mocne doświadczenie.

Cytaty: "Ścieżka Asatru" - Aleksander Sołtysiak.

Jule

2010-12-05T10:02:00.000-08:00

Jule (Jul, Jól) to święto obchodzone środku zimy w północnej Europie od czasów starożytnych.
Podczas Jule rytualnie pito alkohol i składano ofiary, by zapewnić urodzaj na wiosnę. Wydaje się również, że biesiadę organizowano też po to, by wyrazić radość z minięcia połowy zimy i uczcić fakt, że do wiosny było coraz bliżej.
Jednym z dawnych obrzędów z okazji tego święta było złożenie Frejowi ofiary z dzika - sonarblot oraz przysięgi na dzika. Przynajmniej wg Eddy poetyckiej (Pieśń o Helgim synu Hjorwarda, proza przed strofą 31).
Wieczorem było składanie ślubów: przyprowadzono odyńca ofiarnego, mężowie położyli na nim ręce i składali uroczyste przyrzeczenia przy pucharze ślubnym.
Echo zwyczaju rytualnego uboju knura odnaleźć można współcześnie między innymi w tradycji podawania świątecznej szynki oraz w słowach śpiewanej do dziś piętnastowiecznej "Kolędy o głowie dzika" (ang. The Boar's Head Carol).

Podczas wigilii Jul, najlepszy dzik z zagrody przyprowadzany był do sali, gdzie zebrane towarzystwo kładło na zwierzęciu swoje ręce, składając przysięgi, których nie wolno było złamać. Usłyszane przez knura prośby – jak wierzono – docierały do uszu samego Freyra. Po złożeniu przysiąg, knur był składany w ofierze w imię Freyra, po czym rozpoczynała się uczta, podczas której jedzono mięso zabitego zwierzęcia.
Prawdopodobnie pozostałością “przysięgi na dzika” jest obyczaj "postanowień noworocznych". Ofiara dla Freja była podziękowaniem za obfite plony oraz gwarantem zwycięstwa nad wrogami i nieprzychylnymi siłami natury. Według Adama z Bremy, szwedzcy królowie co dziewięć lat składali w świątyni w Uppsali ofiarę z niewolnika, jako część święta Jule.
Bractwa rzemieślnicze IX wieku, które w średniowieczu przekształciły się w gildie, potępiane były przez kler za "zaklinanie" podczas składania przysiąg o wzajemnej pomocy w nadchodzących przeciwnościach losu oraz w prowadzeniu interesów. Okazjami do ich składania były coroczne bankiety, odbywające się 26 grudnia.
Wiele symboli i motywów utożsamianych ze współcześnie obchodzonym Bożym Narodzeniem wywodzi się z tradycyjnych pogańskich obrządków północnoeuropejskiego święta Jule. Palenie tradycyjnej kłody drewna, strojenie choinki, serwowanie szynki, wieszanie gałęzi ostrokrzewu, jemioły, itd. to uwarunkowane historycznie praktyki wywodzące się od Jule. Po rozpoczęciu procesu chrystianizacji plemion germańskich misjonarze uznali, że rozpowszechnianie wiary będzie łatwiejsze, gdy poddane zostaną reinterpretacji tradycyjne pogańskie obrzędy, takie jak Jule czy Ostara, oraz gdy pozostawi się te obrzędy w większości niezmienione. O wiele trudniejsza byłaby konfrontacja nowych wierzeń z istniejącymi i wyplenianie dotychczasowych zwyczajów. Skandynawska tradycja zabijania w czasie Bożego Narodzenia knura, która w wersji współczesnej przeistoczyła się w podawanie na stół świątecznej szynki, wydaje się tego istotnym dowodem. Kłoda Jule była natomiast dębową grubą kłodą, którą podpalano i polewano winem. Do pana domu należała dbałość o zapalenie i podtrzymanie ognia. Nad ogniem pieczono ciasteczka, które nastepnie podawano sobie nawzajem. Być może, choć ta teoria nie jest dobrze udokumentowana "cywilizacyjną" odmianą kłody Jule jest świąteczna choinka.

Obecnie w Norwegii głównym wydarzeniem jest dzień Julaften, który przypada 24 grudnia. Wtedy odbywa się główna uczta święta, rozdawane są też prezenty. Prawie wszystkie browary Norwegii produkują na tę okazję piwo o nazwie juleøl, jak też napój gazowany zwany julebrus. Tradycyjne dania serwowane są też podczas Julebord – spotkań współpracowników, organizowanych na początku grudnia, podczas których wspólnie ucztuje się i spożywa napoje alkoholowe. Na przyjęcie w domu jego gospodyni powinna upiec co najmniej siedem rodzajów tradycyjnych ciasteczek – julekaker. Istnieje również tradycja o nazwie Julebukk lub Nyttårsbukk, w myśl której dzieci odwiedzają sąsiednie domy, w których dostają słodycze, orzechy i mandarynki. Dzieci mogą przebierać się i krążyć między domami każdego dnia między Julaften a Sylwestrem. Dorośli również przebierają się wieczorem i w myśl tradycji o nazwie Drammebukk odwiedzają sąsiadów, tak jak robią to ich dzieci, lecz zamiast cukierków otrzymując napoje.

W Danii Jul obchodzony jest 24 grudnia pod nazwą Juleaftensdag. Całą rodzina zbiera się przy obiedzie, podczas którego serwuje się pieczoną wieprzowinę, kaczkę, lub gęś – z ziemniakami, czerwoną kapustą i sosem. Na deser podaje się pudding ryżowy – w jednej porcji zwykle chowa się migdał. Osoba, która znajdzie w swojej porcji ów migdał, otrzymuje mały podarunek. Po zakończeniu posiłku, rodzina zbiera się naokoło choinki (Juletræ) i śpiewa kolędy. Po zakończeniu śpiewów dzieci rozdają wszystkim zebranym prezenty, które są otwierane od razu, po czym następuje poczęstunek złożony ze słodyczy, chrupek, rozmaitych orzechów, mandarynek, czasami też tradycyjnego gløgg – grzanego wina z przyprawami, migdałami i rodzynkami, podawanego w małych filiżankach.

Obecnie w Szwecji prawie wszystkie rodziny świętują przy szwedzkim stole, na którego środku miejsce zajmuje zwykle pieczona szynka – julskinka. Na stole zwykle stoi też piwo, julmust (bezalkoholowa alternatywa piwa) lub mocniejszy alkohol. Serwowane dania różnią się w zależności od rejonu Szwecji. Firmy najczęściej zapraszają swoich pracowników na tradycyjny obiad świąteczny w tygodniach poprzedzających Jul, a mieszkańcy Szwecji odwiedzają restauracje, zapraszając innych na podobne obiady. Szwedzi często piją przy takich okazjach grzane wino, podobnie jak pozostali Skandynawowie. Po spożyciu posiłku rozdaje się prezenty – robi to Jultomten lub jeden z członków rodziny, wyciągając je zwykle z worka lub spod choinki, gdzie podarunki spoczywały przez cały dzień lub nawet wcześniej. W dawnych czasach zamiast Jultomtena prezenty rozdawał julbock – postać przypominająca kozła, która w czasach współczesnych stanowi dekorację święta, mającą od 10 centymetrów wielkości do rozmiarów przedstawionych na zdjęciu.

Współcześni poganie próbują rekonstruować dawne sposoby świętowania. Ale czy to rzeczywiście rekonstrukcja, skoro tradycja Jule funkcjonuje do dziś? Nie dziwi więc fakt, że najczęściej usuwa się z obchodów Jule elementy narzucone podczas chrystianizacji, zostając przy motywach o pochodzeniu przedchrześcijańskim. Czyli np.: wieszanie w domach jemioły i ostrokrzewu, kładzenie w palenisku odpowiednio przygotowanej kłody drewna, dawanie prezentów, uczta (z szynką) i szerokopojęte świętowanie w gronie rodziny i przyjaciół. Wiele grup asatryjskich wprowadza też swoje modyfikacje do tej tradycji, co nie powinno dziwić, tak jak nie dziwi nikogo fakt, że w różnych rejonach Europy a nawet w obrębie jednego kraju, różnie obchodzi się to samo święto. Spożywa się inne, choć podobne potrawy, zaczyna o różnych porach, w inny sposób rozdawane są prezenty itd. Sens święta jednak pozostaje taki sam - nadszedł moment, kiedy dni są najkrótsze, noce najdłuższe, jest zimno i ciemno. Cykl przyrody wymusza na ludziach pewną pauzę, przerwę w pracy. Nadchodzi czas spotkań i ucztowania z rodziną i przyjaciółmi. Zapewnienie sobie dostatku i spokoju w nadchodzącym roku. Czas by odpocząć ale i podjąć nowe decyzje.

Przyjmuje się, iż okres ten trwa 12 dni (Noce Jule) a samo Jule wypada 21-22 grudnia (przesilenie zimowe). Przyjmuje się - ponieważ dawniej bywało różnie. Na różnych szerokościach geograficznych rozpoczynano świętowanie w różnych terminach - od połowy listopada do połowy stycznia - im dalej na północ tym później. Świętowano zazwyczaj przez kilka dni a właściwie nocy, ponieważ germański "dzień" zaczynał sie o zachodzie słońca i trwał do następnego wieczora. 12 dni to różnica między rokiem księżycowym a słonecznym, która wyrównywana była właśnie podczas Nocy Jule. Beda Czcigodny w swoim opracowaniu dziejów wczesnowiecznej Anglii, opisał rownież w dziele De temporum ratione znane mu pogańskie kalendarze - w tym saksoński. W kalendarzu tym istniały między innymi dwa ciekawe miesiące Ærra Jéola (Geola) i Æftera Jéola (Geola) czyli Przed Jule i Po Jule. (W języku staroangielskim słowo geóla pierwotnie odnosiło się do miesiąca grudnia. Starożytny kalendarz anglosaski zawierał dwa "przypływy" po 60 dni każdy (z czego jeden, "Litha Tide", odpowiadał czerwcowi i lipcowi, a drugi, a "Giuli Tide" grudniowi i styczniowi, pozostałe miesiące roku były ustalane na podstawie faz księżyca i miały po 29 dni). Nowy Rok zaczynał się w połowie zimowego "przypływu", w czasie znanym jako "Wilfmonath". Dwanaście dni, wstawionych między dwie połówki – miesiące, "monaths" – przerodziło się w dwanaście dni okresu Jule) Dokładnie między Ærra Jéola a Æftera Jéola była swiętowana Modraniht (Noc Matek) obchodzona wg Bedy ad midjum vetri - (w) Środek Zimy. 12 Nocy przetrwało do dziś w języku niemieckim, gdzie Jule nazywa sie oficjalnie Weihnachten (Święte Noce) lub gdzieniegdzie jeszcze Die Zwölften - Zwölfnächte - Dwanaście Nocy.

Źródła i linki:

Edda Poetycka, Heimskringla, Saga o Viga-Glumie

http://www.orkneyjar.com/tradition/yule/yule4.htm

http://pl.wikipedia.org/wiki/Jul

http://runy.net.pl/?q=node/74

Einherjer - Odin Owns Ye All

2010-11-11T12:30:00.000-08:00

To arms To arms - The kinsmen said
They've chosen to meet us in battle today
Fight Fight - The kinsmen said
If we show true norse courage they'll soon run away
Wrong Wrong - The kinsmen thought
You cowards are fourty men may you rot in Hel
Rise Rise - The valkyries said
Odin decided this day you would die

EINHERJAR

2010-11-11T11:18:00.000-08:00

Chwała Bohaterom!
Chwała Najdzielniejszym z dzielnych
Chwała Tym, którzy ucztuja w Wallhali
Chwała Tym, którzy w jednym szeregu z Bogami
będą walczyć w Ostatniej Bitwie

Sława im i wieczna chwała !

Dzisiaj, 11 listopada obchodzimy święto wojowników - Einherjar, Towarzyszy Odyna.
Blot za najdzielniejszych, za bohaterów, którzy polegli i za tych, którzy żyją wśród nas.
Chwała!

Inicjacja berserkir i ulfhednar

2010-11-08T02:06:00.000-08:00

O rytuałach inicjacyjnych berserków i ulfhedar trochę wiemy, ale nie wszystko jest jasne. Sagi i informują nas o wielu zwyczajach, które uznajemy za inicjacyjne ale nie do końca wiadomo kogo one dotyczą. Duże trudności sprawia próba przyporządkowania ryuałów do "inicjacji grup wiekowych" czy "inicjacji tajnych stowarzyszeń". W skład ulfhednar wchodzili zazwyczaj młodzi wojownicy i ich inicjacja mogła mieć wiele wspólnego z inicjacją grup wiekowych. Dzięki badaniom i analizowaniu własnie tych inicjacji związanych z wiekiem próbuje się rekonstruować taki rytuał - jednak źródła pochodzą z różnych okresów, ich wartość też jest różna (nie wiadomo ile z nich to prawda a ile to fantazja autorów).

Najważniejsza inicjacja młodych odbywała się w strefie mentalnej. Podczas inicjacji młody wojownik musiał przejść najważniejszą dla niego transformację, polegającą na zmianie sposobu postrzegania świata i wojny. Następowało odrzucenie słabych i niegodnych wojownika uczuć takich jak: strach, litość, współczucie czy poczucie winy. By było to możliwe wojownik uczył się utożsamiać z dzikim drapieżnikiem, który - jak nakazuje mu natura - zabija swoje ofiary. (Podobne rytuały były w grupach japońskich samurajów. Oni nie utożsamiali się ze zwierzęciem, ale po latach praktyki umieli w sobie wykształcić zupełnie bezemocjonalny stan umysłu, w którym ciało i ramiona wojownika walczą automatycznie, bez udziału świadomości). Wrogowie plemienia stawali się dla bereserków ofiarami - tak jak jeleń dla watahy wilków. Dehumanizacja siebie i swoich przeciwników przenosiła konflikt z własnym sumieniem w świat natury pierwotnej. Odczłowieczenie pomagało psychice. Zgodnie z tymi przekonaniami, zabójstwo dokonane przez łowcę nie było moralnie naganne - ale zgodne z odwiecznym, wilczym prawem natury.

Kolejnym ważnym celem inicjacji była zmiana w funkcjonowaniu w życiu społecznym. Podczas rytuału młody człowiek oddawał siebie samego nowej grupie społecznej - w tym przypadku elitarnej grupie wojowników. Przestawał być oddzielną jednostką społeczną, wyrzekał się dotychczasowego życia i własnej osobowości. W przypadku ulfhednar adept stawał się członkiem wilczego stada, które było dla niego nową rodziną. Natomiast cel inicjacji berserkir był nieco inny, gdyż tu nie było nacisku na związek z pobratymcami - berserkerzy często funkcjonowali jako samotni wojownicy. W każdym razie obie grupy zrywały więzi z pozostała częścią społeczeństwa co determinowało ich dalszy styl życia.

Głównym źródłem pomagającym odtworzyć przebieg inicjacji jest saga o Volsungach i rytuał przejścia Sinfjotliego, uzupełniony kilkoma sagami islandzkimi i kronikarskimi wzmiankami o Germanach. W Sadze o Volsungach bohaterowie nie funkcjonują jednak jako "szaleni wojownicy", ale jako Einherjar - czyli Towarzysze Odyna. Niemniej jednak inicjacja opisana tam jest uważana za typowa dla grup ulfhednar z powodu mocno akcentowanych elementów przemiany w wilka i silnego związku bohaterów z Odynem. Tutaj też dobrze jest zaznaczyć samoofiarę Odyna - ponieważ mit ten odgrywał kluczową rolę w systemie wierzeń wikińskich, ma ogromne znaczenie dla kultury tamtych czasów i wiele odniesień do różnych dziedzin życia. W tym i do inicjacji wojownika.

Czas trwania i miejsce inicjacji można określić jedynie w sposób przybliżony. Wiele wskazuje na to, że był to las oddalony od siedzib plemienia, z którego wywodził się adept. Mozna przypuszczać, że inicjacja odbywała się na ziemiach wrogich plemionom z których wywodzili się szaleni wojownicy a adepci mieli prowadzić na tych terenach działania zbrojne wobec nieprzyjacielskiej ludności. W oczach ludności byli więc banitami i wilkołakami ukrywającymi się w lasach. To, że lasy stanowiły naturalne schronienie dla banitów (w znaczeniu vargr) zaznaczone jest wielokrotnie w poezji skaldycznej. Najprawdopodobniej młodzi podczas inicjacji znajdowali się w miejscu odosobnionym, z dala od siedzib ludzi z ich plemion, gdzie prowadzili żywot podobny wilkom i wyjętym spod prawa. Ideą takiego postępowania było zerwanie kontaktów adeptów ze starym światem. Życie w lesie ułatwiało im akceptację nowych wartości i pozwalało łatwiej wzbudzić w sobie uczucie powiązania z dziką bestią. Czas trwania inicjacji jest spekulacją. Można przypuszczać, że trwała przez dluższy czas a wiek adeptów był dosyć niski (Sinfjotli nie skończył jeszcze 10 lat, gdy został wysłany na próby inicjacyjne a jego bracia polegli w trakcie selekcji w wielu 10 lat). Podczas tego czasu adepci były poddawani ciężkim ćwiczeniom ciała a treningi walki pozwalały im osiągnąć sprawność fizyczną i biegłość we władaniu bronią.

Pierwszym etapem inicjacji była selekcja wśród młodzieńców aspirujących do zostania szalonymi wojownikami. proces selekcji był tajemnicą, można jednak snuć domysły na temat jego przebiegu oraz stosowanych kryteriów. Nie jest jasne, cz wśród adeptów dominowali potomkowie dorosłych berserków, czy chłopcy ze"zwyczajnych" rodzin. W sadze o Volsungach rytuał inicjacyjny prowadzony jest przez ojca, a zarazem wujka, Sinfjotliego. Odyn podczas swojej inicjacji zdobył wiedzę również tą należącą do jego przodków. "Dziewięciu potężnych zaklęć nauczyłem się od sławnego Bolthora, Bestli ojca" - czyli od brata matki - wuja. Niewykluczone, że to właśnie brat matki miał szczególne znaczenie we wprowadzaniu młodzieńca w szeregi swoich towarzyszy. Ale to nie jest pewne. Pewne natomiast jest, że podstawowym kryterium selekcji kandydatów było wrodzone uwarunkowanie do opanowania umiejętności szału bitewnego. Należy przypuszczać, że nie wszyscy kandydaci zdołali przejść selekcję, by rozpocząć właściwą inicjację i wielu z nich mogło takiej próby nie przeżyć. (Znowu saga o Volsungach, test odwagi na synach króla Siggeir)

Przez pewien okres młody adept musiał nosić skóry dzikich zwierząt. Dzięki ubieraniu skór wczuwał się w rolę, sam stawał się dzikim zwierzęciem. Tak długo jak nosił skórę był prawdziwym mięsożercą. Wg sag skórę można było ściągać co dziesiąty dzień, a przez 9 dni bohaterowie byli zmuszeni przebywać pod postacią wilka. Jak wiadomo 9 ma bardzo duże znaczenie.
Zyjąc w lesie adepci byli pozbawieni całkowicie "ludzkiego pokarmu". Musieli jadać surowe mięso, które sami upolowali i pić wodę prosto ze źródła - jak zwierzęta. (Havamal - "Nie dali mi jadła ni napoju z rogu"., co uwydatnia znaczenie postu w rytuałach. Być może w grupach szalonych wojowników post nie był całkowity, ale zdecydowanie zakazane było "ludzkie jedzenie" takie jak chleb i napoje serwowane w naczyniach). W sadze o Volsungach czytamy: "Ty sam jadłeś wilczy pokarm i mordowałeś swoich braci. Ty często ssałeś rany zimną paszczą i przemykałeś się wstrętny wszystkim ludziom do jaskiń dzikich bestii". Prawdopodobnie praktykowano rytualne jedzenie mięsa drapieżników, takich jak wilk i niedźwiedź, by przejąć siły, dzikość, wściekłość i usposobienie tych zwierząt. Adept powinien też zabić dzikie zwierzę, co uważane było za wielce odważny czyn, iraz napić się jego krwi i zjeść mięsa. O polowaniach rytualnych można poczytać w Heimskringla, Landanamabok, Wojnie Galijskiej, Foereyinga saga, u Saxo Grammaticusa i Pawła Diakona, Haraldskvoedi i oczywiście sadze o Volsungach.

W okresie inicjacji adeptów wyróżniał bardzo wygląd zewnętrzny. Oprócz noszenia skór nie można było ścinać włosów i golić zarostu. Miało to podkreślić zerwanie człowieka z cywilizacją. Być może uwydatnić też dzikość młodych wojowników. O rytualnym znaczeniu noszenia nieobciętych włosów wspominał już Tacyt, opisując zwyczaje Chattów i Swebów. Często nieobcinanie włosów i brody wiązało się też z przysięgą o zabarwieniu religijnym, składaną w celu osiągnięcia sukcesu w walce - np historia Haralda Pięknowłosego.
Integralną częścią inicjacji była próba bólu, połączona niekiedy z testem odwagi. Adeptom zadawano ból, by wyszkolić ich w jego kontrolowaniu i zamieniania w furię. To własnie ból odgrywał kluczową rolę w wywoływaniu obezwładniającego w swej wściekłości szału. Kontakt z bólem podczas inicjacji zobojętniał berserka na rany bitewne i wyzwalał pogardę dla cierpienia fizycznego.

W wyzwoleniu szału bitewnego duże znaczenie odgrywał taniec rytualny. Jednoczył on adepta z bóstwem opiekuńczym oraz symbolicznie przemieniał w dziką bestię. To widzimy głównie w źródłach ikonograficznych - hełmy (matryce znaleziona w Torslunda, hełm z Sutton Hoo i jeden z hełmów z Vendel), blachy z brązu z Guntenstein i Obrighein, róg z Gallehus.

Najważniejszym punktem inicjacji była rytualna walka, podczas której adept uczył się wpadać w szał bitewny. Prowadzona przez nauczyciela, pozwalała wyzwolić w młodym wojowniku pokłady furii i umożliwić mu praktyczne wykorzystanie treningu przechodzonego podczas inicjacji. To w niej ostatecznie dehumanizował siebie i swojego przeciwnika, wiążąc swoją osobę z dziką bestia. Umiejętnie prowadzona walka zakładała zadawanie ran przez nauczyciela, by pomóc młodzieńcowi zerwać ostateczne więzy kontrolujące ludzkie zachowania. (Saga o Egilu, o Volsungach) Pojedynek wprowadzał adepta na drogę berserka. Są też wzmianki o specjalnym wilczym sygnale - ulfsroddu, czyli okrzyku bitewnym imitującym odgłosy zwierząt.
Ostatnim etapem inicjacji była rytualna śmierć i odrodzenie jako pełnoprawnego członka wojennego bractwa. To najistotniejsze w całym rytuale przejścia. Spotkanie adepta ze śmiercią miało fundamentalne znaczenie w jego edukacji. Odyn na Yggdrasilu, saga o Volsungach, o Ynglingach, Heimskringla etc.

----------------
Źródła:
"Berserkir i ulfhednar w historii, mitach i legendach", aut. Łukasz Malinowski,
"Wojownicy i wilkołaki" - aut. Leszek Paweł Słupecki.

Vetrablot

2010-11-03T10:16:00.000-07:00

‎"Pamiętam zawsze, że nie jestem tylko sobą,
jestem czymś więcej niż tylko mną samym.
Jestem moim ojcem, moją matką, jestem ich krwią,
mam w sobie ich miłość i ich gniew,
jestem ich dziełem, nadzieją i marzeniami.
Mam w sobie ich cierpienie i ich łzy,
ich radość, śmiech i ich odwagę,
ich porażki, namiętność i żar.
Jestem tym, co oni nosili w sobie,
w swoim sercu, w swojej duszy.
Jestem ich przyszłością.
Tym właśnie jestem.
W moje ręce złożono nieoceniony skarb.
Dziedzictwo moich wszystkich przodków..."

W czasie ostatniego weekendu, w Górach Sowich odbył sie Vetrablot, święto ku czci Naszych Zmarłych oraz duchów opiekunczych Rodziny, połączony z Gautr Tafn - ofiara dla Najwyższego z Asów.

Wszystkim uczestnikom i gościom, którzy zaszczycili nas swoją obecnością, serdecznie dziękujemy za przybycie i uczestnictwo. Niech myśl i wiedza zawsze Wam towarzyszą, tak jak nam towarzyszyły podczas tego rytuału.

Heil Hrafnaguð!

Herbsblot - Idunnblot

2010-09-26T09:33:00.000-07:00

Równonoc jesienna. Herbsblot. Czas końca zbiorów.

Idunn - bogini posiadająca "lekarstwo na starość Asów" - czyli jabłka wiecznej młodości.

2010-09-26T09:26:00.000-07:00

Młot wykonany tuż przed Herbstblot. Dobrze się spisał na rytuale :-)

Wykonana na zamówienie przez Mandragorę.

Konie - boskie zwierzęta. Symbolika i rytuały wróżebne.

2010-09-08T14:37:00.000-07:00

Odyn na Sleipnirze

Zwierzęta, szczególnie te częściowo oswojone, uważano a istoty związane bliżej z siłami natury, bądź bogami - niż ludzie. W wierzeniach pełniły one funkcje pośredników między światem ludzi a innymi światami. Dla Indoeuropejczyków koń był zwierzęciem szczególnie związanym z rzemiosłem wojennym. Przy wróżbach dotyczących wojen, najazdów, walk - używano koni i włóczni. Wyrocznie koniem określały też jaka ofiara ma zostać złożona bogom w ramach podziękowania za zwycięstwo.
Konie łączono również z płodnością a jej symbolem był wölsi - fallus źrebca zasuszony oraz odpowiednio zakonserwowany lnem i cebulą lub czosnkiem. Kult symbolu miał charakter rodzinny a uroczystość organizowaną ku jego czci celebrowano przy stole zastawionym jadłem. Wölsi przechodził wówcas z rąk do rąk uczestników ceremonii, co zapewne miało dać im siłę reprezentowaną przez fetysz.

Koniom przypisywano zawsze nadludzką mądrość, o czym przeczytać możemy zarówno w baśniach jak i mitach.

Nie odkryto bezpośrednich dowodów na hippomancję, czyli wróżenie z zachowania koni u pogańskich Skandynawów. Wiadomo jednak, iż hippomancja znana była Germanom w starożytności a w średniowieczu pojawiła się u Słowian i Bałtów, czyli najbliższych sąsiadów ludów skandynawskich. Dlatego można przypuszczać, że praktykowana była również i w Skandynawii. Tacyt pisał o wróżbach, w których występował święty koń, twierdząc iż były specyficzne dla Germanów - “wyłączną właściwością tego ludu jest badać także przeczucia i ostrzeżenia koni”. Wróżebne zdolności koni znane były też Grekom, Rzymianom, Persom, Celtom. W średniowieczu hippomancja pojawia się u Słowian a stosunkowo liczne źródła potwierdzają, iż była główną formą wyroczni. Najprawdopodobniej wróżby koniem nie były u Słowian zapożyczeniem od Germanów a raczej śladem dawniejszych, indoeuropejskich tradycji tej formy wyroczni. Identyczne rytuały pojawiają się zresztą u Bałtów.

Odyn na Sleipnirze

Według opisów Tacyta, wyrocznia miała charakter publiczny. Rytuały odbywały się w stałych miejscach (gaje i dąbrowy) oraz w określonym czasie (były powiązane ze świętami). Białe umaszczenie konia symbolizowało władzę i słoneczną stronę sacrum. Takie konie hodowano na koszt wspólnoty w gajach. Konie takie nie mogły być dosiadane przez ludzi, zaprzęgane do wozów, czy używane do jakichkolwiek prac. Były własnością bogów. Zachowanie koni obserwowali i interpretowali kapłani oraz władcy terenu, na którym znajdowało się dane sanktuarium. Podkreślało to rangę wyroczni - zajmowali się nią obaj przedstawiciele władzy - magicznej i cywilnej. Obserwowano w szczególności rżenie i parskanie koni.

Konie ciągnęły święty wóz. Wyrocznia w świętym gaju Germanów miała więc bardziej archaiczny charakter niż podobne praktyki u Słowian, gdzie wróżebny koń był osiodłany. Miejsce na świętym wodzie przeznaczone było dla bogów. Kapłan i król jedynie towarzyszyli zaprzęgowi idąc pieszo.

W wielu pogańskich religiach istaniały wozy, na których zasiadać mogli jedynie bogowie. Opisana przez Tacyta wyrocznia dokonywana w germańskim świętym gaju była więc podobna do rytualnego objazdu jakiegoś terytorium przez bóstwo (jak np uroczyste obwożenie bogini Nerthus wozem zaprzężonym w krowy, który był tak święty, że niewolnicy służący przy posągu i wozie bogini byli zabijani). Te przekazy mają swój skandynawski odpowiednik - tekst z Flateyjarbók (XIV w) zawiera opis autentycznej tradycji mówiącej, że Szwedzi obwozili po kraju na wozie posąg Freja z towarzyszącą mu kapłanką tego boga. Objazd kraju wozem wiązał się zarazem z wróżbami.

Świątynia Freja w Uppsali
Friedrich Wilhelm Heine (1845-192

Konie zawdzięczały swoją rolę wróżebną między innymi tym, iż szczególnie mocno były wiązane ze światem śmierci i płodnością. Odyn, Frej, Trzygłów i Świętowit posiadają bardzo szczególne wierzchowce. Kontynentalny odpowiednik Odyna, Wotan, jako wyjątkowy patron koni występuje w drugim zaklęciu merseburskim i na brakteatach. Natomiast później, w Skandynawii, szczególne związki łączą konie z Frejem. Według Flateyjarbók w Trondheim znajdował się hof Freja. Stały w nim posągi, odbywały się świeta i składano ofiary. Przekaz pochodzi jednak z późnego źródła i nie dowiadujemy się z niego o sposobach wróżenia. Poprzez analogię do świątyń słowiańskich można się jednak domyślać w jaki sposób używano do wróżb hodowanych w świątyniach koni.

Koń fiordzki - fjording

Konie poswięcone Frejowi nazywano Freyfaxi, dosłownie “Grzywacz Freja”. Freyfaxi pojawia się w Vatnsdoela saga, Örvarr-Odds saga i w Hrafnkels saga Freysgoda. Freyfaxi opisywany jest jako siwy ogier z karym pasem wzdłuż grzbietu i o grzywie innego koloru niż tułów. Ludziom nie wolno było go dosiadać. W każdej z tych opowieści z koniem powiązany został motyw nieszczęścia lub śmierci - być może dlatego, że koń miał zawsze szczególne powiązanie z zaświatami. Nie ma mowy wprost o używaniu koni do praktyk wyrocznych, dokumentuja one jednak związki świętych koni z sanktuariami lub kapłanami. Nazwa faxi - grzywacz, wskazuje na jego charakterystyczną cechę. każdy Faxi, podobnie jak święty koń Świętowita w Arkonie, nie był strzyżony. Te podobieństwa pozwalają przypuszczać, iż hippomancja mogła być stosowana w skandynawskich świątyniach.

Rolę koni hodowanych w pogańskich sanktuariach przedstawiają źródła dotyczące Słowian i Bałtów. Na Słowiańszczyźnie święte konie wieściły wolę bogów przy świątyniach w Radogoszczy, Szczecinie i Arkonie, czyli w głównych miejscach kultu Luciców, Pomorzan i Rugian. W Radogoszczy znajdowała sie świątynia Swarożyca. Według przekazu Thietmara ceremonia wróżenia odbywała się w grodzie świątynnym. Według adama z Bremy na wejście do niego zezwalano tylko ludziom z ofiarami lub proszącym o rady wyroczni. Ważną częścią obrzędu, być może poprzedzającą wróżby, było złożenie ofiar. Rytuał wróżebny obejmował rzucenie losów i przeprowadzenie konia przez włócznie. Obie te wróżby były ze sobą ściśle powiązane. Rozpoczynały się, gdy kapłani “na przemian mrucząc tajemne [słowa] z drżeniem kopią ziemię, aby przez rzucanie losów dojść dokładnej pewności w rzeczach wątpliwych”. Mruczenie podkreśla tajemny, sakralny charakter wypowiadanych przez kapłanów słów. Kopanie ziemi przez kapłanów związane było, w nie do końca jasny sposób, z rzucaniem losów. Kopanie w ziemi, otwarcie jej i to w punkcie środkowym miejsca kultu, mogło oznaczać otwarcie dostępu do niezbędnych w obrzędzie mocy chtonicznych.

Po pierwszej ceremonii losy przykrywano zieloną darnią. Druga ceremonia uruchamiała inne moce. Nad zatkniętymi w ziemi, zestawionymi ze sobą dwoma włóczniami, Lucicy przeprowadzali konia otaczanego czcią - uważanego za “boskie zwierzę”. Święte konie Słowian nie wykonywały żadnych prac, nie wolno też było ich dosiadać.

Koń użyty do wróżb był szczególny. Thietmar nie precyzuje maści konia z Radogoszczy ale można przypuszczać, iż był to siwek, ponieważ Swarożyc jest pogańskim bóstwem solarnym i ogniowym. A z takimi związane były konie białej maści (podobnie jak u Persów).

Hippomancja pojawia się w przekazach świętego Ottona mówiących o wyroczni w Szczecinie, związanej z tamtejszą kąciną Trzygłowa. Potwierdza to również przekaz Herborda, według którego Szczecinianie mieli: “konia nadzwyczanej wielkości, wypasionego, czarnej maści i bardzo dzikiego. Przez cały rok koń był wolny od zajęć, a w takiej był świętości, że nikt nie był godny na nim jeździć, miał natomiast jednego z czterech kapłanów świątyń jako gorliwego dozorcę”. Rytuał polegał na rozłożeniu na ziemi dziewięciu włóczni, oddalonych od siebie na łokieć. Kapłan zajmujący się koniem, siodłał go i kiełznał a następnie trzymając za uzdę przeprowadzał trzykrotnie przez leżące włócznie.- tam i z powrotem. Jeżeli koń przeszedł przez włócznie nie zahaczając żadnej kopytem - był to dobry znak, zwiastujący powodzenie. Jeżeli potrącił lub porozrzucał włócznie - znak był zły, oznaczał że trzeba zrezygnować z planowanego przedsięwzięcia.

Sakso Gramatyk opisuje wyrocznie przy świątyni Świętowita w Arkonie. Koń był maści białej a z jego zachowania starano się przewidzieć powodzenie w boju. Jak podaje duński kronikarz, Świętowit miał “osobliwego konia białej maści; wyrywanie włosów z jego grzywy lub ogona uważano za czyn bezbożny. Jedynie kapłanowi wolno było go karmić i dosiadać, aby przez częste używanie boskie zwierze nie straciło na wartości”. Zakaz wyrywania włosów z grzywy i ogona kojarzy się ze skandynawskimi “grzywaczami” - faxi. Rytuał wróżebny polegał na rozłożeniu przed świątynią potrójnego rzędu włóczni skrzyżowanych ze sobą po dwie w każdym rzędzie. Rzędy te były w równych odległościach od siebie. Kapłan odprawiał modły a następnie wyprowadzal z dziedzińca świątyni na rzemieniu konia. Koń przechodził przez włócznie. Jeżeli najpierw przeszedł prawą nogą - był to znak pomyślny. Jeżeli lewą podniósł chociaż raz to porzucano najechania danego kraju. Wykonywana była kolejna wróżba - czy w takim razie podjąć wyprawę morską? Jeżeli koń trzy razy przeszedł zaczynając prawą nogą to decydowano się na to.

Wróżby powtarzane były trzykrotnie - tak jak w wyroczniach germańskich.

Konie w mitologii skandynawskiej związane są głównie z Odynem i z Frejem, chociaż wiadomo, że i inni Asowie posiadają konie. Jedynie Thor nie posiadał wierzchowca, ale za to jego wóz bojowy ciągnięty jest przez dwa kozły (Tanngnjóstr - “Trzaskający Zębami” oraz Tanngrisnir - “Zgrzytający Zębami”). Na swoich konicach bogowie przybywają w pobliże pnia Yggdrasila (dosłownie “Koń Ygga”, czyli Odyna), by wspólnie sprawować sądy i tylko Thor zjawia się na tych zebraniach pieszo.

Sleipnir - “Ślizgający Się” to nawspanialszy i najszybszy ośmionogi siwek. Potrafi latać i biegać po wodzie. Na jego kopytach wyryto “dobre” runy. Dosiadając go można było dotrzeć nawet do krainy zmarłych. Koń Freya - Freyfaxi, Faxi - posiada bujną grzywę, odcinającą się kolorem od maści tułowia.

Znane są imiona boskich koni: (Blodughofi - “O Skrawionych Kopytach”, Falhofnir - “Kosmatokopytny”, Gisl - “Jaśniejący”, Glad - “Radosny”, Glar/Gler - “Świetlisty”, Gulltopp - “Złoty Chmyz”, Gyllir - “Złocisty”, Lettfeti - “Lekkonogi”, Silfrintopp - “Srebrzysty Chmyz”, Skeidbrmir - “Chrapiący w Biegu”)

www.asatru.pl

~~----------------------------------------------------------------------------~~

Leszek Paweł Słupecki - “Wyrocznie i wróżby pogańskich skandynawów”

Andrzej M. Kempiński - “Ilustrowany leksykon mitologii wikingów”

Artur Szrejter - “Mitologia germańska”

Fylgie, Disy, Norny i Walkirie

2010-08-25T00:42:00.000-07:00

Fylgia to duch opiekuńczy towarzyszący człowiekowi. Jest to poniekąd jego sobowtór, personifikacja ludzkich cech charalteru lub wrodzonych darów. Przyjmuje kształt zwierzęcy, bądź postać kobiety. (Opisane w sagach Fylgie pojawiające się jako kobiety to duchy opiekuńcze mężczyzn, w wyniku czego pojawiła się teoria, iż Fylgje kobiet będą postaciami męskimi).

Fylgja, zwłaszcza w postaci zwierzęcej, ma wyraźne cechy alter ego. Jest w stanie opuścić osobę, z którą jest związana i w tym samym czasie może być widziana przez innych ludzi w zupełnie innym miejscu. Źródła przypisują niektórym osobom zdolność do świadomego wysyłania swej Fylgii w świat, co objawiać się miało potężnym ziewaniem.

Zwierzęca postać Fylgii na ogół była dopasowana do charakteru postaci, jej aktualnych zamiarów wobec postrzegającej Fylgję osoby, lub nawet stanowiska i pochodzenia społecznego.

Słowo fylgjur oznacza “towarzyszące” ale fylgja również oznacza w islandzkim “czepek, błonę porodową, łożysko”. Co potwierdza bardzo ścisły związek Fylgii z jej podopiecznym. Chociaż fylgia nie musiała być związana z tylko jednym człowiekiem. W danym rodzie ta sama Fylgja mogła towarzyszyć ludziom kilku rożnych pokoleń. Takie dziedziczone duchy to Aettarfylgjur, Kynfylgjur (Kynsfylgje).

Ludzie często widywali Fylgje (swoje lub innych) we śnie. W stanie pełnej przytomności zdarzało się to raczej rzadko.

Hamingja była uosobieniem szczęścia (heil) danego człowieka. W odróżnieniu od Fylgji jest pojmowana już bardziej abstrakcyjnie. Słowo oznacza inny kształt, w którym pojawić się może dana osoba i pochodzi od hamr-genja, człowieka chodzącego w swoim hamr, iw nnej postaci, w innej skórze. (Słowo hamr również oznacza “łożysko”) Jest to często również postać ludzka. Odmienną istotą jest hugr personifikacja myśli i postrzegania, pojmowana abstrakcyjnie lecz czasem też bardziej konkretnie i wówczas występująca w postaci zwierzęcej (np Hugin i Munin - kruki Odyna, Myśl i Pamięć).

Disy (disir) często bywają utożsamiane z Fylgjami. To bliskie Nornom, ale pozbawione takiej indywidualności jak Fylgje, żeńskie nadprzyrodzone istoty (duchy przodkiń, boginie). Związane są ze sferą płodności i śmierci. Podobnie jak Fylgje wyobrażane są jako kobiety nadludzkich rozmiarów. Władają płodnością ludzi i natury, opiekują się ludźmi, pomagają położnym. Są również patronkami zasiewów. Osobiste niepowodzenia przypisywano kaprysom (wrogości) Dis. Jednak dzięki niektórym znakom można było rozpoznać nastawienie Dis, np potknięcie się wojownika przed walką brano za omen świadczący o nieprzychylności bogiń.

Pomocy Dis wzywano przy porodzie. W dalszym życiu ludzi disy pojawiają się jako ich opiekunki, związane nie tylko z poszczególnymi osobami, ale także z ich rodami. Te posiadające dar prorokowania nazywane są spadisir. Często pojwienie się we śnie Dis przepowiadało człowiekowi śmierć. Umierający król Ragnar mówi:

“Disy mnie zapraszają do domu,

Które z hali Herjana,

Odyn po mnie posłał;

Rad będę siedział na ławie

I pił piwo z Asami;

Me życie jest już spełnione,

Ze śmiechem mogę umierać.”

(Krakumal)

Z Disami w szczególny sposób związane były Freya i Skadi, w poezji skaldycznej nazywne odpowiednio Vanadis (Disa Wanów) i ondurdis (Disą Nart). Słowo disa było poetyckim synonimem kobiety i zaszczytnym określeniem każdej szlachetnie urodzonej damy i bogini.

Jesienią, w chwili uznanej za początek zimy (połowa października) urządza się disarblót - święto poświęcone disom.

W wierzeniach południowogermańskich Disom odpowiadały Idisy - nadludzkie wojowniczki albo kobiece duchy bitew (podobne bardzo Walkiriom).

Norny (nornir) - trzy wszechwiedzące siostry - olbrzymki. Urd (Los, Przeznaczenie), Werdandi (Stawanie Się) i Skuld (Obowiązek, Powinność).Według Według staroeddaicznej Wieszczby Wolwy przybyły do Asgardu z Jotunheimu a ich przybycie położyło kres pierwszemu “złotemu wiekowi”. Wspólnie zamieszkiwały pałac stojący nad źródłem Urd. Wodą ze źródła codziennie spryskiwały pień Yggdrasila i nieustannie przędły nici (lub rytowały w drzewie) losy i żywoty wszystkich istot, także bogów. Bezwględnie określały los (orlog, urdr) a ich wyrok był ostateczny.

“Postanawiały losy, zakreślały żywot,

Ludzkim istotom stwarzały przeznaczenie”

(Voluspa)

Zdarzało się też, że zsyłały ostrzegawcze sny a poza tym pomagały położnym. Na paznokciach miały wyryte “dobre” runy.

Norny miały też swój udział w powstaniu pierwszej pary ludzi, Aska i Embli. Ludzie stworzeni przez bogów nie mogli rozpocząć życiai bez swojego przeznaczenia - dały im go Norny. Oprócz Norn najmujących się losami ludzkimi można wyróżnić też Norny zajmujące się przeznaczeniem rodu Asów, Elfów i Karłów.

W wyobrażeniach Germanów zachodnich ludzkimi losami zarządzała początkowo bezosobowa siła zwany wyrd (los, przeznaczenie), później bogini Wyrd, której dodano później dwie siostry. Staroangielskie wyrd najściślej odpowiada staronordyckiemu urðr (a w sensie etymologicznym także verðandi), przyjmuje się, że i w wierzeniach północnych Germanów początkowo była tylko jedna norna, Urd.

W moc Norn wierzono jeszcze długo po przyjęciu chrześcijaństwa. Na runicznej inskrypcji wyrytej na ścianie kościoła w Borgund z Sogn w Norwegii czytamy:”zarówno dobro jak zło dają Norny, mnie przyniosły wielką boleść”.

Walkirie (valkyrjar - wybierające poległych) to pozostające pod bezpośrednim przywództwem Odyna półboskie, demoniczne dziewice - wojowniczki, czasem przybierające postać łabędzi albo kruków, ale zwykle dosiadające “dzikich, nie znających siodeł rumaków” zdolnych do unoszenia się nad ziemią. Znały język ptaków, a przynajmniej kruków. Z rozkazu Jednookiego uczestniczyły w bitwach, najczęściej w trzy lub dziewięcioosobowych zespołach, i zgodnie z Jego wolą przyznawały walczącym zwycięstwo i życie albo klęskę i śmierć. Zabitych wojowników (einherjer) prowadziły do Walhalli. Jednak jeszcze przed bitwą Walkiria odnajdywała swojego bohatera w jego domu i opowiadała mu o tym, do jakich wielkich czynów jest przeznaczony. Uświadamiała mu wybór między życiem długim, spokojnym i pozbawionym znaczenia a krótkim ale za to pełnym chwały i zakończonym śmiercią godną pieśni. Zagrzewała go do czynu i często stawała się ziemską towarzyszką jego życia.

Tak jak Norny związane były przede wszystkim z narodzinami człowieka, tak Walkirie zajmowały się najpierw jego inicjacją jako bohatera i mężczyzny, a potem, gdy już odegrał przeznaczoną mu rolę, zabierały go w zaświaty.

Fylgje nie występują w poezji tylko w prozie, natomiast w poezji pojawiają się Hamingje i Disy.
Fylgje, Hamingje, Disy, Walkirie i Norny to postacie odwołujące się do tej samej koncepcji nadnaturalnych postaci kobiecych, pomagających człowiekowi przy jego narodzinach, w trakcie życia (zwłaszcza w jego przełomowych momentach) a potem witających go w zaświatach po śmierci. W sagach udzielają bohaterom rad, przestrzegaja przed niebezpieczeństwem lub zwiastują nadchodzącą śmierć.

www.asatru.pl

Źródła: Ilustrowany leksykon mitologii Wikingów - Andrzej M. Kempiński, Mitologia skandynawska w epoce Wikingów - Leszek Paweł Słupecki Warto doczytać jeszcze w: Saga o Njalu, Saga o Egilu, Thorsteins saga, Vatnsdoela saga, Gunnlaug saga, Ynglinga saga, Hervarar saga, Viga-Glums saga, Flateyarbók, Thidranda thattr, Olafs saga helga, Volsunga saga, Grimnismal, Halfs saga, Asmundar saga kappabana, Krakumal, Voluspa, Norna-Gestu thattr, Pieśń o Haraldzie, Pieśń o Helgim, synu Hjorvarda, Pieśń o Hakonie, Pieśn Dorruda, Pieśn o Eriku, Omamienie Gylfiego, Pierwsze zaklęcie merseburskie,

Nowe naszywki

2010-07-17T03:31:00.000-07:00

Przysięga

2010-07-16T05:15:00.001-07:00

Niech slysza to Bogowie w Asgardzie

w Wanaheimie i Alfheimie i wszyscy we wszystkich światach,

Odyn i Thor, i Tyr Pan Thingow

Njörd i Freyr, Freya i Frigg

Slońce i księżyc, i ciche gwiazdy

Góry i rzeki, pola i lasy

Ziemię i niebo i wszystkich naszych przodków,

Wzywamy na świadków.

Wzywam was nad tą otwartą ziemią,

Na magiczne runy tej wbitej włóczni

Bądźcie świadkami naszego braterstwa

Przysięgi na ziemię i nasza krew

Chwała Wam i wieczna Sława!

Dni Wiedzy Pogańskiej 2010

2010-06-17T01:55:00.000-07:00

W dniach 6-10 lipca 2010r. w ośrodku wczasowym “Hala” na Przełęczy Tąpadła, w Masywie Ślęży (okolice Sobótki i Sulistrowiczek, woj. dolnośląskie) odbędzie się Zlot Pogan pod hasłem “Dni Wiedzy Pogańskiej“.

Głównym założeniem imprezy jest przekazywanie wiedzy związanej z ogólnie pojętą ścieżką pogańską, ułatwienie dostępu do tematów i zagadnień, które nas interesują oraz pokazanie ciekawych umiejętności praktycznych.

Tematy zajęć są bardzo zróżnicowane i będą prowadzone w formie wykładów i warsztatów przez osoby zajmujące się danym zagadnieniem od co najmniej kilku lat.

Wykłady dotyczące Asatru:

Duszologia asatryjska

W każdym kręgu kulturowym, każdym społeczeństwie, czy to w zamierzchłej przeszłości czy dzisiaj, ludzie “od zawsze” stawiali sobie pytanie czy kres naszej ziemskiej egzystencji jest rzeczywiście ostatecznym jej końcem? Co dzieje się z nami, gdy z ostatnim tchnieniem zamkniemy na zawsze oczy. Czy oprócz naszej, istnieje jeszcze może inna rzeczywistość, inny wymiar, w którym możemy egzystować? W wykładzie na ten temat zostaną poruszone rożne zagadnienia prezentujące asatryjską wizję życia po życiu.

Germańskie światy i zaświaty. Zarys historyczno-mitologiczny.

Życie i śmierć – oczami naszych przodków.

Nordycka koncepcja duszy (fylgia, hamingja, disir).

Rytuały i święta asatryjskie

Święta i rytuały są nieodłączną częścią każdej religii. Mogą być związane z cyklem natury czy tez z wydarzeniami ważnymi dla danej cywilizacji i społeczności. Ich terminy i przebieg są z reguły charakterystyczne dla danej ścieżki, i choć we wszystkich kultach istnieją pewne ogólne cechy wspólne, występują tu też zdecydowane różnice. Jak to wygląda w Asatru, można dowiedzieć się z niniejszego wykładu.

Rachuba czasu i kalendarze.

Święta solarno-lunarne i inne.

Rytuały – podział i znaczenie (Blot, Symbel oraz obrzędy związane z różnymi bóstwami)

Obrzędy Koła Roku, Koła Życia i wydarzenia specjalne (przysięgi, braterstwo krwi, fulltrui, utiseta)

Przykładowy przebieg obrzędu (Statwiha, Hammarhaga itp)

Będą również wykłady oraz warsztaty praktyczne dotyczące magii runicznej:

Runy starszego Futharku to kompletny i zamknięty system, który opisuje i wyjaśnia każdy element świata. Nauka rozumienia ich mowy przypomina samotną podróż, która trwa czasem wiele lat. My możemy jednak pomóc Ci się do niej przygotować. W podróży po ścieżce run będziesz potrzebować wiedzy, wielu umiejętności i narzędzi. Niektóre, jak intuicja, zależą tylko od Ciebie. My postaramy się zapewnić Ci pozostałe. Opowiemy, zatem o historycznych źródłach wiedzy o runach, pokażemy jak wyglądają i nauczymy ich nazw oraz ogólnych znaczeń. Zaproponujemy poznawanie ich przez medytację. Opowiemy jak należy wykorzystywać je w amuletach i talizmanach, jak łączyć je ze sobą by nabrały mocy. Pokażemy kilka sposobów na wykonanie własnego kompletu run i uczynienie go Twoim przyjacielem, nauczycielem i przewodnikiem. Opowiemy o swoich osobistych doświadczeniach z runami i pomożemy Ci nawiązać z nimi własną, wyjątkową więź i porozumienie. Wreszcie opowiemy o wróżeniu z run – zarówno o sposobach tradycyjnych jak i całkowicie intuicyjnych, wynikających z naszej praktyki.

Zapewniamy materiały i narzędzia na zajęcia praktyczne, podczas których uczestnicy rozpoczną wykonywanie własnego kompletu run.

A wszystkie informacje szczegółowe o pozostałych wykładach i warsztatach, zapisach, terminach itd znajdują się na stronie http://dwp.poganie.org

Asatryjskie Koło Roku

2010-06-14T13:11:00.000-07:00

Harmonogram pochodzi ze strony www.asatru.pl

Święta Asatryjskie - Harmonogram

2010-06-14T13:03:00.000-07:00

Harmonogram pochodzi ze strony www.asatru.pl